บทที่ 107: พวกเรามาจากสมาคมนักรบจิ้งกั๋ว

“ห๊ะ?” เย่กูโหลวหันกลับไปมอง ในสวนมีคนยืนอยู่สองคนจริงๆ เป็นชายหนึ่งหญิงหนึ่ง เจ้าเฮยหลงกำลังเห่ากรรโชกใส่พวกเขาไม่หยุด

ผู้ชายรูปร่างโปร่งสวมเสื้อโค้ทตัวยาวสีดำ ปกเสื้อปิดสูงขึ้นมาถึงสันจมูก ภายใต้เส้นผมที่ยุ่งเหยิงราวกับหญ้าแห้งคือดวงตาที่คมกริบประดุจใบมีด ส่วนผู้หญิงนั้นดูเซ็กซี่กว่ามาก สวมแจ็คเก็ตหนังโชว์เอว ผมสั้นดูโฉบเฉี่ยวทะมัดทะแมง

เลือดลมในร่างกายของทั้งคู่รุนแรงมาก แม้จะอยู่ห่างออกไปกว่าสิบเมตรและมีกระจกบานใหญ่กั้นอยู่ เย่กูโหลวก็ยังสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตที่แผ่ออกมา เจ้าเฮยหลงเห่าได้พักหนึ่ง พอถูกชายเสื้อโค้ทถลึงตาใส่ทีเดียว มันก็หางจุกตูดมุดเข้ากรงสุนัข ไม่กล้าโผล่หัวออกมาอีกเลย

“ยอดปรมาจารย์ สองคน!” เย่กูโหลวจ้องมองคนทั้งสองเขม็ง สีหน้าเคร่งขรึม “ลูกพี่... นี่มันเรื่องอะไรกันครับ?” หนิงเฉินแบมือ “นายถามฉัน แล้วฉันจะไปถามใครล่ะ”

หากหนิงเฉินไม่อยู่ที่นี่ เย่กูโหลวคงโกยแน่บไปนานแล้ว แต่พอได้เห็นหนิงเฉินใช้ต้นหอมเพียงต้นเดียวสังหาร 'เคนเซย์' (เซียนดาบ) จากญี่ปุ่นมาแล้ว เย่กูโหลวก็มีความมั่นใจขึ้นมา เขาเดินออกไปที่สวน แล้วตะโกนถามยอดปรมาจารย์ทั้งสองว่า “พวกแกเป็นใคร! ต้องการอะไร!”