บทที่ 110: สังหารล้างบาง

“เด็กคนนี้ ไม่ใช่คนธรรมดาจริงๆ...”

ประธานเฝิงปาดเหงื่อเย็นที่ผุดพรายบนหน้าผาก

ผ่านไปครู่หนึ่ง ในที่สุดหนิงเฉินก็ถอนมือออก ปากพ่นคำศัพท์ที่เย็นเยียบถึงขั้วหัวใจออกมาสี่คำ: “โรงเหล้าคมโลหิต”

มือสังหารร่วงหล่นลงพื้นเหมือนกุ้งนิ่ม แขนขาบิดเบี้ยว กระตุกเป็นพักๆ ลมหายใจรวยรินเหลือเพียงลมหายใจออกที่ไร้ลมหายใจเข้า

“โรงเหล้าคมโลหิต?”