บทที่ 120: แผนการเดินทางสู่หลิ่งหนาน

ตกกลางคืน ซ่งปินและกัวเจียอยู่ทานมื้อค่ำที่วิลล่าต่อ และนั่งคุยจนถึงสี่ทุ่มถึงได้จากไปอย่างอาลัยอาวรณ์

เมื่อเดินพ้นประตูบ้าน กัวเจียยังคงเหลียวหลังกลับไปมองหลายต่อหลายครั้ง แววตาเต็มไปด้วยความอิจฉาและโหยหา

"เลิกมองได้แล้ว มองไปพวกเราก็ไม่มีปัญญาซื้อหรอก หลังละเป็นร้อยล้านนะ..." ซ่งปินยิ้มขื่น

"ก็เพราะนายนั่นแหละ ไร้ประโยชน์สิ้นดี!" กัวเจียตวาดด่าอย่างอารมณ์เสีย

"ฉันไร้ประโยชน์ตรงไหน? อายุยี่สิบห้า มีทั้งบ้านทั้งรถในชิงโจว ถือว่าไม่เลวแล้วไม่ใช่เหรอ?" ซ่งปินเริ่มโมโหและเถียงกลับ