บทที่ 142: หน้าตาของคุณมันไม่มีค่า

นายน้อยสำนักวูไม่ได้แสดงท่าทีโกรธเคืองแต่อย่างใด เงินทองมักซื้อใจคนได้ การที่หนิงเฉินไม่ยอมถอยไปก็เป็นเพียงเพราะผลประโยชน์ยังไม่มากพอ สำหรับเขาแล้ววันนี้สำคัญเกินไป ดังนั้นต่อให้ต้องจ่ายราคาแพงกว่านี้อีกสักหน่อยเขาก็ยินดี และจะไม่แม้แต่จะขมวดคิ้วด้วยซ้ำ

"สหายหนิงยังมีข้อเสนออะไรอีกก็ว่ามาเถอะ หากพอจะทำให้ได้ ข้าย่อมไม่ตระหนี่แน่นอน" นายน้อยสำนักวูแสยะยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ คล้ายนึกอะไรออกจึงกล่าวเสริมว่า "นอกจากหนอนไหมทองคำที่รับปากจะยกให้แล้ว ข้ายังเพาะเลี้ยงดอกโลหิตน้ำแข็งไว้ต้นหนึ่ง ข้ายินดีจะยกให้ท่านไปพร้อมกันเลย"

"ไม่สนใจ" หนิงเฉินกล่าวเรียบๆ "อ้อ จริงด้วย ดอกโลหิตน้ำแข็งที่นายว่าน่ะ ฉันน่าจะเด็ดมันมาเรียบร้อยแล้ว"

นายน้อยสำนักวูชะงักไป หมายความว่ายังไง? เขาเด็ดไปแล้ว?

ดอกโลหิตน้ำแข็งมีสัตว์เทพของสำนักวูเฝ้าพิทักษ์อยู่ สระน้ำเย็นแห่งนั้นจึงกลายเป็นเขตอันตรายที่น่าสะพรึงกลัว คนทั่วไปที่บังอาจเข้าไปใกล้จะมีจุดจบเดียวเท่านั้น คือกลายเป็นอาหารในท้องงู