บทที่ 164 ความรู้สึกที่คุ้นเคย

ใบหน้าของสวี่จิ่งเทียนเผยรอยยิ้มออกมา ทันทีที่ได้ยินคำพูดนั้นเขาก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก

ช่างเป็นเด็กที่นิสัยดีจริงๆ จะไปหาลูกเขยที่ดีขนาดนี้ได้จากที่ไหนอีก?

"ตกลง" สวี่จิ่งเทียนรีบพยักหน้าเห็นด้วย

ในตอนนั้นเอง หนิงเฉินจึงตอบคำถามก่อนหน้านี้ของสวี่จิ่งเทียน: "ใช่ครับ ผมจะกลับไปที่สวนกุหลาบ"

"งั้นเราก็ไปทางเดียวกันเลยสิ" สวี่จิ่งเทียนกล่าวอย่างอารมณ์ดี "ช่วงนี้วุ่นอยู่กับเรื่องบริษัทและโครงการใหม่ของเถาหยวนจวีจนละเลยซูเหยียนไปไม่น้อย หวังว่าเด็กคนนั้นคงจะไม่โกรธพ่อคนนี้หรอกนะ แต่ซูเหยียนเป็นเด็กว่านอนสอนง่ายมาตั้งแต่เด็ก คงจะเข้าใจทุกอย่างที่พ่อคนนี้ทำเพื่อเธอ"