บทที่ 178: อย่าดีกว่า

"รถที่เพิ่งซื้อมาไม่ถึงสามเดือนผมก็ขายไปแล้ว ถ้าบ้านยังถูกขายทอดตลาดอีก ผมคงมีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้จริง ๆ!" "เสี่ยวเฉิน เห็นแก่ที่เราโตมาด้วยกัน ช่วยพี่สักครั้งเถอะนะ!"

พูดไปพูดมาซ่งปินก็ตาแดงก่ำ ในเวลานี้เขาไม่สนเรื่องศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว ขอเพียงแค่แก้ปัญหาเฉพาะหน้าได้ การต้องอ้อนวอนน้องชายตัวเองก็ไม่ใช่เรื่องเหนือบ่ากว่าแรง

สีหน้าของหนิงเฉินไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปมากนัก "พี่ซ่งปิน เรื่องนี้... พี่คงยังไม่ได้บอกที่บ้านใช่ไหม?" เขาถาม

"ยังไม่ได้บอกจริง ๆ" ซ่งปินกัดฟันแน่น "ผมเป็นความภาคภูมิใจของพ่อกับแมมาตลอด ผมไม่อยากให้พวกท่านรู้สึกว่าผมมาใช้ชีวิตข้างนอกแล้วล้มเหลว..."

หนิงเฉินได้แต่ยิ้มขื่น นี่มันเข้าตำรา "ยอมลำบากเพื่อรักษาหน้า" ชัด ๆ