บทที่ 187: ยาเม็ดโสมบำรุงปราณ

"แล้วพวกคุณมาหาฉันจะมีประโยชน์อะไร? ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนทำ"

หนิงเฉินกินแอปเปิ้ลเสร็จก็โยนแกนแอปเปิ้ลลงถังขยะ "ในเมื่อวัตถุดิบหลักหมดไปแล้ว ก็พักการผลิตซะ"

"จากนั้นพวกคุณก็ไปสร้างฐานการปลูกหญ้าน้ำลายมังกรของตัวเองที่หลิ่งหนานซะ ผลิตวัตถุดิบเองด้วยวิธีนี้ ทีหลังจะได้ไม่ต้องกลัวโดนคู่แข่งบีบคอเอาแบบนี้อีก"

ปู่หลานตระกูลเวินได้ยินดังนั้นต่างมองหน้ากันแล้วยิ้มขื่น "คุณหนิงครับ ฐานการปลูกน่ะพวกเรากำลังสร้างอยู่ครับ แต่ว่า..." เวินเยว่มีคำพูดที่จุกอยู่ที่คอ

"แต่อะไร?" หนิงเฉินเบะปาก "หยุดผลิตไปไม่กี่เดือนมันไม่ตายหรอก พวกคุณอยากได้เงินขนาดนั้นเลยเหรอ?"