บทที่ 217 วิชายั่วยวนวิญญาณ

"หนี!" นักฆ่ารู้ซึ้งถึงความเก่งกาจของหนิงเฉินดี เขาจึงหันหลังโกยแน่บทันที

หนิงเฉินนั่งอยู่บนโซฟาโดยไม่ขยับเขยื้อนแม้แต่นิดเดียว เขาขยับนิ้วมือขวาเพียงครู่เดียว พลันเกิดแรงดูดมหาศาลระเบิดออกมาจากความว่างเปล่า นักฆ่าคนนั้นลอยละลิ่วกลับมาหงายหลัง ถูกกดลงกับพื้นจนขยับไม่ได้ราวกับลูกไก่ในกำมือ

"จะบอกเอง หรือจะให้ฉันง้างปาก?" น้ำเสียงของหนิงเฉินเย็นยะเยือก

"บอก... บอกอะไร?" นักฆ่าเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ

"แกมาจากไหน?" หนิงเฉินเริ่มหมดความอดทน ถ้าไม่ใช่เพราะเสียดายพลังวิญญาณ เขาคงไม่เสียเวลาถามให้มากความ ใช้วิชาค้นวิญญาณไปเสียก็สิ้นเรื่อง ถึงอย่างไร การค้นวิญญาณมนุษย์ธรรมดาแบบนี้ก็ไม่ได้สิ้นเปลืองพลังวิญญาณมากมายอะไรนัก