บทที่ 235 คุณมันแก่จนเลอะเลือนแล้ว

ตายแน่ๆ! แม้แต่ผู้นำตระกูลเยี่ยยังต้องก้มหัวต้อนรับ แต่ตนเองกลับไล่เขาออกไปเนี่ยนะ? ไม่ใช่แค่เขาหรอก แต่ตระกูลสวี่ทั้งตระกูลได้ฉิบหายกันหมดแน่ "ขอท่านปรมาจารย์โปรดประทานอภัยด้วย!"

สวี่จินหยางทรุดเข่าลงกระแทกพื้นดัง ตุ้บ คุกเข่าลงต่อหน้าหนิงเฉินทันที ร่างกายสั่นเทาราวกับลูกนกโต้ลม

สวี่ซูเหยียน: "..." เฉียวจิ้ง: "???"

 "ปรมาจารย์?!"

ผู้คุ้มกันตระกูลสวี่อีกสี่คนที่เหลือต่างก็ตกใจจนหน้าถอดสี ปรมาจารย์จะมีอายุร่วมน้อยขนาดนี้ได้อย่างไร? แต่สวี่จินหยางคลุกคลีอยู่ในวงการยุทธ์มานาน เขารู้ซึ้งถึงความแข็งแกร่งของตระกูลเยี่ยดี หากเป็นปรมาจารย์ทั่วไป อย่างมากเยี่ยหย่วนซานก็แค่ต้อนรับตามมารยาทในฐานะแขกผู้มีเกียรติ แต่ไม่มีทางที่จะออกไปยืนรอรับถึงหน้าบ้านด้วยท่าทีนอบน้อมขนาดนั้น ดังนั้น ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้ มีความเป็นไปได้สูงมากว่าจะเป็นถึงระดับ 'มหาปรมาจารย์' ! ต่อให้ไม่ใช่ต้าจงซือ เบื้องหลังก็ต้องน่ากลัวถึงขีดสุด มิฉะนั้นผู้นำตระกูลเยี่ยผู้ยิ่งใหญ่จะแสดงท่าทีเช่นนั้นต่อหน้าสาธารณชนได้อย่างไร?