ตอนที่ 241

บทที่ 241: บ้าคลั่งวัฒนธรรมต่างชาติ

minibunny · 8,403 ตัวอักษร

อามิยะ ยูกิเอะ อ้าปากค้าง ดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้นจนเส้นเลือดปูดโปน แต่กลับไม่สามารถเปล่งเสียงใดๆ ออกมาได้เลยผ่านไปครู่ใหญ่ หนิงเฉินจึงถอนพลังจิตออก ภายในดวงตาของอามิยะ ยูกิเอะมีประกายสีแดงจางๆ พาดผ่าน นางคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความนอบน้อมแล้วโขกกราบคำนับหนิงเฉินอย่างแรง "นายท่านของฉัน"หนิงเฉินพยักหน้ารับเบาๆ แล้วเดินตรงไปยังร่างของจื่อจีที่เหลือลมหายใจอยู่รวยรินทำคนหนึ่งก็แล้ว ทำสองคนก็ไม่เสียหาย สู้จัดการคนนี้แล้วพาตัวกลับไปคอยคุ้มครองเสี่ยวถังกับคนอื่นๆ ด้วยเลยดีกว่า แม้จะเป็นแค่ระดับ SS แต่ถ้าเอาไปวางไว้ข้างนอกก็ถือว่าฝีมือใช้ได้แล้วในเวลานั้นเอง นัยน์ตาของจื่อจีก็เริ่มมีประกายสีแดงเรืองรองขึ้นมาเช่นกัน ซึ่งนั่นหมายความว่าการควบคุมจิตใจสำเร็จลุล่วงแล้วหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จสิ้น หนิงเฉินก็หาวออกมาหวอดใหญ่ "ฉันจะไปนอนพักผ่อนแล้ว"เนื่องจากต้องใช้พลังจิตติดต่อกันเป็นเวลานาน ร่างกายในตอนนี้จึงแบกรับไม่ไหวจริงๆอามิยะ ยูกิเอะรีบนำทางหนิงเฉินไปยังห้องพักสำหรับประธานสมาคมโดยเฉพาะด้วยความเคารพยำเกรงความง่วงงุนและความอ่อนล้าแผ่ซ่านเข้ามา หนิงเฉินจมดิ่งสู่นิทราอันล้ำลึกเมื่อค่ำคืนผ่านพ้นไป สิ่งแรกที่หนิงเฉินทำหลังจากตื่นนอนก็คือการหาอะไรกินห้องอาหารบุฟเฟต์ของสมาคมนักรบจิงกั๋วต้องต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญตั้งแต่เช้าตรู่แขกไม่ได้รับเชิญผู้นี้กวาดล้างอาหารในห้องอาหารจนเกลี้ยงเกลาด้วยความเร็วราวกำลังพายุพัดถอนรากถอนโคน แถมยังมีทีท่าเหมือนจะขอเบิกรอบสองอีกต่างหากบรรดาเชอร์ชาวซากุระพากันทำหน้าขมื่นคิ้วขมัววิ่งไปฟ้องอามิยะ ยูกิเอะว่า "วัตถุดิบหมดเกลี้ยงแล้วครับ! ของสำหรับวันนี้ยังไม่ได้มาส่งเลย!"อามิยะ ยูกิเอะหน้าตึงเครียดทันที จะปล่อยให้นายท่านต้องอดได้อย่างไร!เธอกำลังจะระเบิดโทสะออกมาอยู่แล้ว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงของหนิงเฉินส่งตรงเข้ามาในห้วงความคิด "เธอมานี่ซิ"ตอนที่เธอไปถึง หนิงเฉินกำลังยัดซูชิคำสุดท้ายเข้าปากพอดีเมื่อนึกถึงคำพูดของเชฟว่าวัตถุดิบหมด อามิยะ ยูกิเอะก็พลอยรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาทันทีหนิงเฉินชำเลืองหางตาขึ้นมองเธอเล็กน้อย เอ่ยเสียงเรียบ "เหนื่อยแล้ว ไม่กินต่อละ เธอมานี่สิ ฉันจะช่วยให้เธอทะลวงผ่านไปสู่ระดับ... อ่า ระดับ SS ซะหน่อย"แม้ว่าตอนนี้เธอจะตกอยู่ภายใต้การควบคุมแล้ว แต่อามิยะ ยูกิเอะก็อดที่จะรู้สึกตื่นเต้นไม่ได้เมื่อได้ยินคำว่าทะลวงสู่ระดับ SS"ท่านต้องการให้ฉันทำอย่างไรคะ?""แค่นั่งลงเฉยๆ ก็พอ"อามิยะ ยูกิเอะรีบนั่งลงในท่าขัดสมาธิอย่างเรียบร้อยทันที หนิงเฉินยื่นมือออกไป ส่งพลังลมปราณไหลเวียนเข้าไปตามจุดชีพจรและเส้น 3 ของอามิยะ ยูกิเอะแล้วชี้นำไปตามเส้นทาง เมื่อวนครบรอบอยู่หลายครั้ง หนิงเฉินจึงดึงพลังลมปราณกลับมาร่างของอามิยะ ยูกิเอะระเบิดพลังภายในที่แข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิมออกมาตูมใหญ่ กระแสลมปราณสีขาวบริสุทธิ์พวยพุ่งรายล้อมรอบตัวเธอ ทั้งคมกริบและเย็นเยียบหากมีคนอื่นมาเห็นเข้า คงต้องขาสั่นพับด้วยความหวาดกลัวเป็นแน่ทว่าหนิงเฉินกลับแค่มองแวบเดียวแล้วพยักหน้าส่งๆ "ไปได้แล้ว อย่าลืมจัดการจองตั๋วเครื่องบินให้ฉันด้วยล่ะ"ก็เป็นแค่ระดับปรมาจารย์คนหนึ่ง ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ดีแต่ถ้าเอามาใช้สร้างสมาคมนักรบจิงกั๋วขึ้นมาใหม่ก็นับว่าเพียงพอแล้วถูกต้อง หนิงเฉินตั้งใจจะสร้างสมาคมนักรบจิงกั๋วขึ้นมาใหม่แม้ว่าองค์กรนี้จะอ่อนแอราวกับขยะฝูงหนึ่ง แต่อย่างน้อยการมีองค์กรไว้คอยช่วยตามหาสุนไพรวิญญาณก็ไม่ใช่เรื่องเสียหายอะไรเมื่อคิดได้ดังนั้น หนิงเฉินก็ใช้หลังมือเช็ดปาก แล้วกวักมือเรียก "กระดาษกับปากกา"อามิยะ ยูกิเอะรีบจัดเตรียมสิ่งที่หนิงเฉินต้องการมาให้ทันทีหนิงเฉินสะบัดพู่กันลงมือเขียนถ่ายทอดวิชาเพลงดาบเล่มหนึ่งลงบนแผ่นกระดาษ"นี่คือวิชาเพลงดาบเงาจารึกที่ได้รับการปรับปรุงใหม่ หากฝึกฝนเป็นประจำ จะสามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่กระดูกและเส้นชีพจรได้"อามิยะ ยูกิเอะเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง!เสริมสร้างกระดูกและเส้นชีพจร!ผู้บำเพ็ญเพียร สิ่งแรกที่ต้องฝึกฝนคือร่างกาย ตามด้วยกระดูก เส้นชีพจร และท้ายที่สุดคือดวงวิญญาณ!เคล็ดวิชาก่อนหน้านี้ที่มอบให้พี่น้องตระกูลเฉิน สามารถเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกายได้ก็จริง แต่กลับไม่สามารถยกระดับกระดูกและเส้นชีพจรได้เลยแต่วิชานี้ เป็นวิชาที่ใช้สำหรับเสริมสร้างกระดูกและเส้นชีพจรโดยเฉพาะ!กระทั่งลมหายใจของเธอยังเริ่มหอบกระชั้นด้วยความตื่นเต้น "ท่านวางใจได้เลยค่ะ! ฉันจะตั้งใจฝึกฝนอย่างแน่นอน!"ทว่าหนิงเฉินกลับส่ายศีรษะพร้อมรอยยิ้มบางสิ่งที่เขาคิดนั้น มันมากกว่านั้นเสียอีกอามิยะ ยูกิเอะเอียงคอด้วยความสงสัย ไม่ค่อยเข้าใจความหมายของหนิงเฉินเท่าใดนัก"ฉันต้องการให้เธอสร้างสมาคมนักรบจิงกั๋วขึ้นมาใหม่ แถมยังต้องทำให้มันเติบโตและทรงอำนาจยิ่งขึ้นเรื่อยๆ! ในอนาคตฉันย่อมมีเรื่องให้เธอต้องจัดการอีกแน่นอน"แววตาของอามิยะ ยูกิเอะค่อยๆ เปลี่ยนเป็นความคลั่งไคล้เลื่อมใส เธอนั่งคุกเข่าโขกกราบคำนับหนิงเฉินด้วยความนอบน้อม ใบหน้าเปี่ยมล้นไปด้วยความตื่นเต้นยินดีที่ไม่อาจปิด 1 "ท่านวางใจเถอะค่ะ ฉันจะทำให้สมาคมนักรบจิงกั๋วกลายเป็นในแบบที่ท่านคาดหวังไว้อย่างแน่นอน!"ด้วยวิชาเพลงดาบเงาจารึกอยู่ในมือ การฟื้นฟูและพัฒนาสมาคมนักรบจิงกั๋วให้แข็งแกร่งขึ้นจึงเป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้นหนิงเฉินพยักหน้ารับส่งๆ แล้วกล่าวว่า "ฉันจะพาจื่อจีกลับประเทศจีน เธอไปจัดการเรื่องนี้ซะ"ดินแดนเฮงซวยอย่างประเทศซากุระนี่ไม่มีอะไรน่าอภิรมย์เอาเสียเลย สู้กลับไปนอนพักฟื้นบนชีพจรวิญญาณที่บ้านเกิดเสียยังดีกว่าหลังจากสั่งกำชับรายการสมุนไพรที่ต้องให้อามิยะ ยูกิเอะตามหาแล้ว หนิงเฉินก็พาจื่อจีเดินทางกลับสู่แผ่นดินจีนอีกครั้งภายในสนามบินอันกว้างใหญ่ รูปลักษณ์อันงดงามเย้ายวนของจื่อจีดึงดูดสายตาของผู้คนรอบข้างได้เป็นจำนวนมากเสียงอุทานด้วยความทึ่งดังขึ้นระงมไปทั่ว ทำเอาหนิงเฉินรู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้างไอ้พวกคนพวกนี้ไม่เคยเห็นผู้หญิงสวยๆ กันมาก่อนรึไง?ถึงกับต้องทำตัวตื่นเต้นกันซะขนาดนี้เชียว?ฝูงชนที่เดินกันขวักไขว่เริ่มชะลอฝีเท้าลง จนไม่รู้ตัวเลยว่าได้กลายเป็นกำแพงมนุษย์ขวางทางไปเสียแล้วหนิงเฉิน: "..."เขาส่งสายตารังเกียจมองคนที่เดินตามหลังมาแวบหนึ่ง นึกในใจว่ารู้งี้เขาใช้คาถาอำพรางหน้าตาของเธอตั้งแต่แรกซะก็ดีไม่ไกลออกไป เฉาจิ่งเซิงที่เพิ่งเดินทางกลับมาถึงประเทศจีนขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจเมื่อเห็นฝูงชนมารุมล้อมกันอยู่ตรงนั้น "ไปดูซิว่าเกิดอะไรขึ้น ทำไมถึงปล่อยให้คนมาอุดหนาแน่นขนาดนี้เนี่ย?" พูดจบ เขาก็ปั้นหน้ายิ้มประจบสอพลอ หันไปพยักพเยิดทำความเคารพชายที่ยืนอยู่ข้างกาย "รบกวนท่านรอสักครู่นะครับ ผมสั่งคนไปดูให้แล้วล่ะครับ"ชายหนุ่มผมทองนัยน์ตาฟ้าจมูกงุ้มเชิดคางขึ้นสูง หัวเราะเยาะออกมาอย่างดูแคลน "ระเบียบวินัยของประเทศพวกคุณนี่ น่ากังวลเสียจริงนะ"เฉาจิ่งเซิงไม่ได้โต้แย้ง แถมยังรู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างถูกต้องเสียเหลือเกิน เขาจึงรีบเออออห่อหมกทันที "นั่นสิครับ นั่นสิครับ พวกไร้จิตสำนึกจริงๆ เทียบกับต่างประเทศไม่ได้เลยสักนิด"พูดไปเขาก็ใช้สายตารังเกียจกวาดมองฝูงชนรอบข้าง ดวงตาเรียวรีฉายแววรังเกียจออกมาอย่างปิดไม่มิด"พวกบ้าคลั่งวัฒนธรรมต่างชาติอย่างแก มีสิทธิมาเหยียบอยู่บนแผ่นดินจีนด้วยงั้นเหรอ?"เสียงทุบใสของชายหนุ่มดังขึ้นก้องอยู่ในหัวของเฉาจิ่งเซิงโดยตรง ทำเอาเขาผวาเฮือกด้วยความตกใจกลัว "ใครกัน?!"ในจังหวะนั้นเอง เหล่าบอดี้การ์ดที่ถูกส่งไปก็สามารถแหวกฝูงชนเปิดช่องว่างได้สำเร็จ เผยให้เห็นชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลากับหญิงสาวหน้าตาสุดสะสวยที่มีผิวพรรณสีม่วงสะดุดตาซึ่งยืนอยู่ตรงกลางชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลามองเฉาจิ่งเซิงด้วยรอยยิ้มกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม แม้จะไม่ได้เอ่ยคำใดออกมาสักคำ แต่เฉาจิ่งเซิงกลับมีความรู้สึกขึ้นมาอย่างประหลาดว่าคำพูดเมื่อครู่นี้ต้องเป็นฝีมือของอีกฝ่ายอย่างแน่นอนส่วนชายหนุ่มชาวต่างชาติที่ยืนอยู่ข้างๆ เมื่อมองเห็นภาพนั้นเข้า รูม่านตาของเขาก็หดวูบลงในทันที "จื่อจี?!"หนิงเฉินพาจื่อจีเดินสาวเท้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ สายตาจดจ้องมองตรงไปยังเฉาจิ่งเซิงเขม็ง"แกไม่คิดจะกล่าวคำขอโทษสำหรับสิ่งที่พูดออกไปเมื่อครู่หน่อยรึไง?""ที่แท้ก็แก! แก..."ยังไม่ทันที่คำพูดจะเอ่ยจบ ชายชาวต่างชาติผู้นั้นก็ก้าวขึ้นมาขวางหน้าเฉาจิ่งเซิงเอาไว้เสียก่อน พร้อมกับเอ่ยขึ้น "คุณสุภาพบุรุษครับ ผมชื่อเอ็กซ์...""ฉันถามแกเหรอ?"หนิงเฉินมองไอ้คนที่ชื่อเอ็กซ์ด้วยความเบื่อหน่าย แววตานั้นเย็นเยียบราวน้ำแข็งตอนที่พูดดูถูกประเทศจีนเมื่อครู่ ไอ้หมอนี่ก็มีส่วนร่วมด้วยเหมือนกันสีหน้าของเอ็กซ์มืดมนลงทันทีตั้งแต่เกิดมาจนโตขนาดนี้ ยังไม่เคยมีใครกล้าตัดบทพูดของเขามาก่อนเลยสักครั้ง!"นี่คือวิถีการต้อนรับแขกของพวกคุณรึไง?"แขก?หนิงเฉินมองเขาด้วยสายตาประหลาด ราวกับกำลังมองคนโง่คนหนึ่ง "แกมีคุณสมบัติอะไร ถึงคู่ควรจะมาเป็นแขกของฉัน?"

ปลดล็อกตอนนี้1.5

ซื้อครั้งเดียว อ่านซ้ำได้ตลอด

เข้าสู่ระบบเพื่อปลดล็อก

ตอนนี้รู้สึกยังไง?

ความคิดเห็น

เข้าสู่ระบบ เพื่อแสดงความคิดเห็น

กำลังโหลดความคิดเห็น