บทที่ 147: ราชาเงินสดแห่งอำเภอฉีสุ่ย

“ฮัลโหล... คุณโทรมาหาฉันทำไม?”

“ชูหราน ได้ยินเพื่อนร่วมรุ่นบอกว่า เธอกลับประเทศมาแล้วเหรอ?”

“ใช่ค่ะ... มีอะไรเหรอคะ?” หลี่ชูหรานทำท่าทีเมินเฉยไม่สนใจ

“เมื่อวานหัวหน้าห้องมาคุยกับฉันน่ะ พวกเราเรียนจบมัธยมปลายมาตั้งหลายปีแล้ว ก็ยังไม่เคยรวมตัวกันเลย ก็เลยคิดอยากจะนัดรวมตัวกันสักหน่อย เรียกเธอ แล้วก็อีกสองสามคน”

“ไม่ต้องหรอกค่ะ”