บทที่ 158: ธาตุแท้

หวังซินมองหลินเยว่ลี่

“พวกเราไม่ได้มีบัตรเครดิตอยู่ใบหนึ่งเหรอ วงเงินตั้งสองแสนหยวน ฉันจำได้ว่าเมื่อก่อนพวกเราไม่ได้รีบใช้เงิน ก็เลยยังไม่ได้แตะต้องมัน พวกเราสามารถเอาเงินก้อนนี้ไปจ่ายหนี้เงินกู้ก่อนได้”

หวังซินก็นึกว่าหลินเยว่ลี่จะมีวิธีดีๆ อะไรเสียอีก

“นี่มันก็คือการกู้หนี้มาโปะหนี้ไม่ใช่เหรอ... ยังไงก็ต้องคืนอยู่ดี”

“ก็ต้องคืนอยู่แล้ว แต่ว่ามันก็สามารถยืดเวลาออกไปได้อีกเดือนสองเดือนไม่ใช่เหรอ” หลินเยว่ลี่กล่าว