บทที่ 174: น่าขายหน้า

“ไอ้จ้าวติ้งกั๋วนี่นะ จริงๆ เลย...”

“คุณก็เหมือนกัน ทำไมถึงพูดไม่คิดแบบนั้นล่ะ คำพูดแบบนั้นเอาไปพูดลับหลังก็ได้ จะไปพูดต่อหน้าเขาได้ยังไง”

จ้าวต้าไป๋ตำหนิ

เสิ่นหลันฟางทำหน้าไม่ยอมรับ

“ฉันก็แค่ทนดูสีหน้าอวดดีของจ้าวติ้งกั๋วไม่ไหวเท่านั้นแหละ”