บทที่ 177: ไอ้ขี้แพ้ที่ช่วยไม่ขึ้น!

“ผมรู้ครับ”

หลินเจี้ยนหมินพยักหน้า ตอบรับหลินฉางฟา เหลือบมองหลินเทาด้วยความเป็นห่วงเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ตอนนี้พูดไปก็ไม่มีประโยชน์

ระยะทางจากอำเภอฉีสุ่ยถึงเมืองฉีอานไม่ได้ไกลนัก

ยิ่งไปกว่านั้น รถคันนี้หลินกังเหมาไว้ให้ ตลอดทางก็ไม่ได้จอดแวะที่ไหน ไม่นานก็มาถึงหน้าโรงพยาบาลกลางในเมือง

“ถึงแล้ว”