บทที่ 184: ชีวิตที่ถูกบีบคั้น ความจริงที่โหดร้าย

หลินเยี่ยนรู้สึกเขินอายอยู่บ้าง กลับกลายเป็นว่ายิ่งทำตัวเกร็งเข้าไปใหญ่

“ลุงเจี้ยนหมินคะ ไม่ต้องเกรงใจหรอกค่ะ หนูทำเองได้”

“พ่อครับ เยี่ยนจื่อก็ไม่ใช่เพิ่งเคยมาบ้านเราครั้งแรกซะหน่อย พ่ออย่าทำพิธีรีตองนักเลย อีกอย่าง เยี่ยนจื่อก็ไม่ใช่คนอื่นคนไกล” หลินเทาพูดเสริม

หลินเจี้ยนหมินยิ้มพยักหน้า กล่าวว่า: “นั่นสินะ เยี่ยนจื่อ งั้นหนูทำตัวตามสบายนะ คิดซะว่าเป็นบ้านตัวเอง อย่าเกร็งเกินไปล่ะ”

พูดจบ หลินเจี้ยนหมินก็เข้าไปในห้องเก็บเครื่องมือ เพื่อไปง่วนอยู่กับอุปกรณ์งานไม้ของเขา