บทที่ 315: หลานชายจ้องงาบเงินอาโสด

ฉินซูฉิน ยิ้มอย่างภาคภูมิใจ หวังจงซู ล้วงเงินปึกหนึ่งออกมา หวังหลินหลิน กะด้วยสายตาน่าจะประมาณหนึ่งหมื่นหยวน

“โอ้โฮ... แม่ แค่เจอกันครั้งแรกให้เยอะขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็ต้องอย่างนี้สิ สมัยนี้ผู้หญิงเขาดูกันที่ตรงนี้ ถ้าเราให้น้อย เขาก็จะมองว่าเราไม่ให้ความสำคัญ ตอนลูกหาแฟนก็เหมือนกัน ที่แม่เรียกสินสอดสี่แสนแปดจากหลินเทาตอนนั้น ใครๆ ก็หาว่าแม่หน้าเลือด... หน้าเลือดอะไรกัน ถ้าไม่ใช่เพราะแม่ปรานี เรียกไปล้านนึงยังได้เลย ที่แม่เรียกสี่แสนแปด ก็เพื่อตัวลูกทั้งนั้น ให้ฝ่ายชายเขารู้ว่าลูกมีค่าแค่ไหน” ฉินซูฉิน สั่งสอนด้วยความหวังดี

หวังหลินหลิน พยักหน้า เข้าไปกอด ฉินซูฉิน

“แม่... หนูรู้ว่าแม่หวังดีกับหนูที่สุด”