บทที่ 321: ชะตาคนจน แต่นิสัยคนรวย

“ฉัน...”

“เมื่อกี้ยังแหกปากเสียงดังอยู่เลย พอความจริงกระจ่าง จะให้ขอโทษแค่นี้ทำเป็นใบ้กินเหรอ?”

เสิ่นหลันฟาง รู้สึกเสียหน้าอย่างแรง ยืนนิ่งไม่ยอมขยับ

จ้าวต้าไป๋ รีบเข้าไปสะกิดแขนภรรยา ขมวดคิ้วดุ: “รีบๆ ไปขอโทษเขาซะ เรื่องจะได้จบๆ”

“ที่นี่ไม่ใช่ในหมู่บ้าน ไม่ใช่ที่ที่เธอจะมาทำตัวอันธพาลได้”