บทที่ 392 หล่อไปก็กินไม่ได้

หลิวอิงอิงสีหน้าเต็มไปด้วยความหดหู่ พูดกับหลงเสียงอย่างถอนใจว่า "ว่าไหม ถ้าเรามีเงินจริงๆ มันจะดีสักแค่ไหน"

และในตอนนั้นเอง

เจ้าชิวเหมยก็เคาะประตูอยู่ข้างนอก

ทำเอาหลิวอิงอิงตกใจสุดขีด

"แม่คุณมาตั้งแต่เมื่อไร? จะไม่ได้ยินที่เราคุยกันเมื่อกี้ใช่ไหม?"