บทที่ 395 ไม่มีเงิน แม่แท้ๆ ก็ยังรังเกียจ!

"ฉันถึงแล้ว"

หลินเทาลงจากรถ โบกมือลาเจียงหยุน แล้วหันหลังกลับบ้าน พอกลับถึงบ้านก็พบว่าไฟสว่างไสวไปทั้งบ้าน เหมือนว่าจะมีคนมา ไม่อย่างนั้นป่านนี้หลินเจี้ยนหมินกับเจ้าซี่ชิวคงปิดไฟไปนานแล้ว

ทางฝั่งนี้พอหลินเทาไป เจียงหยุนก็บอกคนขับว่า "พี่คะ ไปสถานีรถฉีสุ่ยค่ะ"

"ได้ครับ"

คนขับเหยียบคันเร่ง มาถึงสถานีรถเมืองฉีสุ่ย