บทที่ 408 ลูกสาวหมายตาเงินค่าเวนคืนของบ้านเดิม

หลินเฉียงยิ้มอย่างกระอักกระอ่วนออกมาครั้งหนึ่ง

"พี่ ไม่เป็นไรหรอกครับ"

หลินเทาได้ยินดังนั้นก็จนปัญญาไปทั้งใบหน้า "ก็ได้"

ชั่วขณะหลินเทาก็ไม่รู้จะพูดกับหลินเฉียงยังไงดี เมียอย่างเจ้าเสวี่ยนั่น ถ้าเปลี่ยนเป็นเขาละก็ เตะทิ้งไปในไม่กี่นาทีแน่ๆ มีแต่หลินเฉียงเท่านั้นแหละที่ยังทะนุถนอมไว้เหมือนของล้ำค่า

แต่ถ้าลองเปลี่ยนมุมมองดู