บทที่ 412 ลูกสาวคือคนนอก ลูกชายต่างหากคือคนกันเอง

"พ่อ พี่ก็พูดขนาดนั้นแล้ว พ่อยังจะมีอะไรให้อาลัยอาวรณ์อีก" เจียงเชาพูด

"ใช่สิ"

หลิวฟางฟางก็พูดเสริมขึ้นมาเช่นกัน

"พ่อ พูดกันมาถึงขั้นนี้แล้ว หนูว่าก็แค่นี้แหละ ต่อไปต่างคนต่างเดินคนละทางบนถนนใหญ่ น้ำในบ่อไม่ล้ำน้ำในคลอง ก็ดีออก"

"พ่อ—" เจียงฉางเซิงจะพูดแล้วก็หยุด