บทที่ 113 หน่วยบิน

ทะเลลึกอันเงียบสงัดไร้ซึ่งสุ้มเสียงใดๆ

ณ ที่แห่งนี้ สรรพชีวิตไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะได้ริเริ่มผลิใบ

ลู่เสวียนเหอหยิบสิ่งของที่วาฬเพชฌฆาตน้อยออกไปเก็บมาได้ขึ้นมาตรวจสอบทีละชิ้น

ส่วนใหญ่แล้วล้วนเป็นขยะในท้องทะเล ทว่ากลับเป็นขยะที่มาจากซากศพของอารยธรรมต่างๆ

แม้บนตัวของพวกมันจะมีกลิ่นอายของวันสิ้นโลกแฝงอยู่ ทว่ากลับไม่หลงเหลือความสั่นสะเทือนใจอย่างตรงไปตรงมาเหมือนดั่งเช่นบันทึกวันสิ้นโลกเล่มแรกอีกแล้ว