บทที่ 150 การเปลี่ยนแปลง

เมื่อนักพรตผู้ถือสันโดษชราเดินออกมาจากเมืองทะเลลึก ทั่วทั้งร่างของเขาก็ผ่อนคลายลง

โซ่ตรวนขวากหนามที่เคยถูกกดข่มยามอยู่ในเมือง กลับรัดพันร่างกายของเขาแน่นขึ้นเรื่อยๆ จนขวากหนามแทบจะทิ่มแทงทะลุแขนของเขาไปเสียหมด

ทว่าบนใบหน้าที่หยาบกร้านและเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่นนั้นกลับปรากฏรอยยิ้มบางๆ

“ที่นี่ ดูเหมือนจะมีบางอย่างที่แตกต่างออกไปจริงๆ”

จากนั้นเขาก็เดินมุ่งหน้าไปยังกลุ่มทาสที่กำลังตรากตรำทำงานหนักอยู่บริเวณกำแพงชั้นนอก