บทที่ 161 เผื่อว่า

[พรแห่งทะเลลึก: เมื่อท่านเติบโตขึ้น ท่านและทะเลลึกจะยิ่งมีความสนิทสนมกันมากขึ้น จนกระทั่งท่านกลายเป็นตัวตนอันยิ่งใหญ่แห่งทะเลลึก]

ลู่เสวียนเหอนึกถึงพรสวรรค์ก่อนหน้านี้ของตนเอง พลางขบคิดถึงการวางแผนในอนาคตอย่างเงียบๆ โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอาณาเขตมหาสมุทรและทะเลลึก

ตอนนี้ทรัพยากรที่เกี่ยวกับมหาสมุทรมีเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ โครงสร้างโดยรวมก็สมควรจะผลักดันให้เดินหน้าต่อไปได้แล้ว

เมื่อเขานิ่งเงียบ บรรยากาศภายในห้องก็พลันอึดอัดขึ้นมาครู่หนึ่ง

ออกตาปุสจมดิ่งอยู่กับเรื่องราวที่เอลฟ์บอกเล่ามาเนิ่นนาน เมื่อได้สติกลับมาก็หันไปมองเจ้าอาณาจักร ในเวลานี้มันเอ่ยออกมาด้วยความรู้สึกลังเลสับสนอย่างที่สุด ราวกับกำลังพึมพำกับตนเองว่า