บทที่ 183 องค์พระผู้เป็นเจ้าไม่ใส่ใจ

"การที่เจ้าถามคำถามเช่นนี้ เห็นได้ชัดว่าเจ้าเริ่มตระหนักถึงความสำคัญของเงินตราทอง เงิน และทองแดงแล้ว”

“ตามปกติแล้ว ลำพังแค่ระดับของเจ้าในตอนนี้ ยังไม่ควรจะกังวลเรื่องนี้ขนาดนั้น”

“แต่ก็นั่นแหละ ในเมื่อเจ้ามันก็ไม่ปกติมาตั้งแต่ต้นอยู่แล้ว" เต่ายักษ์จ้องมองมนุษย์ตัวจ้อยตรงหน้าพลางเอ่ยเช่นนั้น

มันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่แข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ บนร่างของเจ้าอาณาจักรมนุษย์ การเลื่อนระดับของโฉนดที่ดินย่อมนำพาการเลื่อนระดับของตัวเจ้าอาณาจักรตามไปด้วย หากเส้นทางสายเจ้าอาณาจักรนี้ดำเนินต่อไปได้จริง มันย่อมเป็นวิถีแห่งความเหนือธรรมดาที่ยิ่งใหญ่ ปัญหาคือ เส้นทางนี้มันควบคุมไม่ได้เลย มันยาก ยาก ยาก และยากเกินไป มันเคยเห็นมนุษย์มานับไม่ถ้วน หรืออาจจะไม่ใช่แค่มนุษย์ที่ต้องล้มตายลงบนเส้นทางนี้ อย่าว่าแต่เดินไปได้ครึ่งทางเลย แค่หนึ่งในสิบส่วนก็แทบจะหาคนทำได้ยากเต็มที แต่... ก็นั่นแหละ

เขาไม่ใช่คนธรรมดา หรือจะพูดให้ถูกคือ เขาไม่ใช่สิ่งมีชีวิตประเภทนั้นเพียงอย่างเดียว ดังนั้น เต่ายักษ์จึงกระแอมไอ แล้วเริ่มตอบคำถามที่ลู่เสวียนเหอตั้งไว้