บทที่ 186 นี่คือสิ่งมหัศจรรย์

ท้องฟ้าไม่ได้สูงขึ้น เมฆาก็ไม่ได้เจือจางลง ทว่าดวงจันทร์กลับยิ่งมายิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ ลู่เสวียนเหอทอดถอนใจอยู่ภายในใจ เขาจินตนาการไม่ออกเลยจริงๆ ถึงสิ่งที่เต่ายักษ์กล่าวว่า ปุถุชนธรรมดาถึงขั้นสามารถเอื้อมมือไปสัมผัสดวงจันทร์ได้

เรื่องนี้มันไม่วิทยาศาสตร์ และก็ไม่เหนือธรรมดา แต่มันดูเป็นโลกภายใต้รหัสศูนย์อย่างยิ่ง รอจนกว่าดวงจันทร์จะใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ และดำดิ่งลงมาถึงระดับนั้นจริงๆ เขาคงต้องหาโอกาสชื่นชมมันให้เต็มตาเสียหน่อย นี่สิถึงจะเรียกว่าสิ่งมหัศจรรย์ที่แท้จริง

"จะว่าไป คราวก่อนลืมถามเลยว่าถ้าดวงจันทร์เข้ามาใกล้ขนาดนั้น จะส่งผลกระทบต่ออำเภอทะเลลึกและโลกภายใต้รหัสศูนย์ทั้งหมดหรือเปล่า" "แต่ในเมื่อมันคือเรื่องธรรมชาติของโลกภายใต้รหัสศูนย์ ก็คงไม่จำเป็นต้องไปถามเจ้าเต่านั่นแล้วล่ะ ถามคนอื่นเอาก็รู้เหมือนกัน"

ภายในฟอรั่มของผู้เอาชีวิตรอดก็กำลังถกเถียงเรื่องนี้กันอย่างดุเดือด ทว่าตอนนี้ลู่เสวียนเหอยุ่งเกินไป จึงยังไม่มีเวลาเข้าไปอ่านข้อมูลเหล่านั้น ต้องจัดการเรื่องตรงหน้าให้เสร็จสิ้นเสียก่อน แม้จะกลับขึ้นมาบนบกแล้ว ทว่าสิ่งแรกที่เขาคำนึงถึงคือรังมังกรที่เฝ้าถวิลหามาตลอด เขาอยากรู้จริงๆ ว่า มังกรในโลกภายใต้รหัสศูนย์จะมีรูปร่างหน้าตาเป็นอย่างไร คำถามนี้ก็สามารถถามได้เช่นกัน ......

ตุ๊กตาผมทองทำงานตามเป้าหมายของวันนี้เสร็จสิ้น และเดินออกมาจากหอสมุดทะเลลึกได้อย่างราบรื่น เธอรู้สึกว่าสมองของเธอว่างเปล่าไปหมด ราวกับมีน้ำเต็มไปหมดในหัว ตอนนี้เธอซมซานกลับมานอนสลบไสลอยู่ในห้องของตนเอง และตั้งใจว่าหลังจากตื่นขึ้นมา จะต้องกล้าหาญพอที่จะกล่าวคำว่า "ไม่" ต่อท่านเจ้าอาณาจักร! ต่อให้เป็นตุ๊กตา ก็ย่อมมีสิทธิ์ที่จะปฏิเสธ