บทที่ 197 รอยร้าว

ในเวลานี้จวนเจ้าอาณาจักรหลงเหลือเพียงเสียงสวบสาบของการตวัดพู่กันเขียนหนังสือ โนบี้ยังคงก้มหน้าก้มตาแก้ไขเอกสารอยู่บนโต๊ะทำงาน จดจ่ออยู่กับมันอย่างสมบูรณ์ ลู่เสวียนเหอลุกขึ้นยืน เดินไปยังริมขอบอาณาเขตมหาสมุทร สายตาอดไม่ได้ที่จะจ้องมองดวงจันทร์ที่นับวันจะยิ่งใหญ่โตขึ้นเรื่อยๆ

ขนาดของดวงจันทร์ในตอนนี้ใกล้เคียงกับขนาดของดวงตะวันแล้ว อีกไม่นาน มันก็จะใหญ่กว่าดวงตะวันของโลกภายใต้รหัสศูนย์เสียอีก ท่ามกลางราตรีกาล ผิวน้ำทอประกายระยิบระยับ ขณะที่เขากำลังมองดูดวงจันทร์อยู่นั้น กลับพบว่าเมื่อจ้องมองเป็นเวลานาน การมองเห็นก็เกิดความคลาดเคลื่อนบางอย่าง ราวกับว่า......

"ราวกับว่าดวงจันทร์ดวงนี้มีรอยร้าวอยู่บ้างอย่างนั้นแหละ"

ลู่เสวียนเหอพึมพำกับตนเอง ทว่าเมื่อเพ่งมองอย่างละเอียด ดวงจันทร์ก็ยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน ดูเหมือนว่าจะเป็นเพียงภาพลวงตาของตนเองเท่านั้น เขาเดินไปพลางครุ่นคิดถึงบทสนทนาในกลุ่มแชทไปพลาง ขบคิดว่าตกลงแล้วโนบี้เป็นสิ่งมีชีวิตรูปแบบใดกันแน่ และทำไมถึงมาที่อำเภอทะเลลึก เป็นเพราะความบังเอิญหรือความตั้งใจ จากนั้นก็เดินมาถึงข้างบ่อจันทรา บังเอิญนึกถึงคำพูดของเต่ายักษ์ขึ้นมาได้ จึงมองลงไปในบ่อจันทรา

เพียงแวบเดียว รูม่านตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความสั่นสะท้านอย่างห้ามไม่อยู่ เพราะเงาสะท้อนของดวงจันทร์ในบ่อจันทรานั้น แตกต่างจากที่เขามองเห็นบนท้องฟ้าอย่างสิ้นเชิง นั่นคือดวงจันทร์ที่มีรอยร้าว รอยแยกเล็กๆ เป็นสายบนดวงจันทร์ส่องประกายสีเงินอมฟ้าภายใต้แสงจันทร์ เขาอดสงสัยไม่ได้ว่าตนเองตาฝาดไป จึงโน้มตัวเข้าไปใกล้