บทที่ 215 เพิ่มเงิน!

เมื่อยิ่งเข้าใกล้ช่วงเวลานั้น จิตใจของลู่เสวียนเหอกลับสงบลง สิ่งที่พอจะเตรียมการได้ก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว รอเพียงแค่ช่วงเวลานั้นมาถึงเท่านั้น ไม่รู้ทำไมคืนนี้จู่ๆ เขากลับนอนไม่หลับ บางทีอาจเป็นเพราะความกดดันในช่วงหลายวันมานี้มันหนักหนาเกินไป อุตส่าห์มีเวลาว่างสักหน่อยกลับยังไม่อยากพักผ่อนเร็วขนาดนี้ สมัยอยู่บนโลกมนุษย์ การอดนอนก็เป็นแบบนี้นี่แหละ ดังนั้น เขาจึงนั่งลงข้างมหาสมุทรที่ผิวน้ำทอประกายระยิบระยับ มองดูดวงจันทร์บนท้องฟ้าที่แทบจะแนบชิดกับพื้นดิน พลางเปิดคู่มือการเอาชีวิตรอดขึ้นมา ไม่ใช่แค่เขา ผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ที่มาจากโลกมนุษย์ก็กำลังเฝ้ารอช่วงเวลานี้เช่นกัน ก่อนหน้านี้เขาเคยบอกว่ากว่าดวงจันทร์จะมาถึงยังต้องใช้เวลาอีกหนึ่งสัปดาห์ ทว่าการคาดเดาเช่นนี้เดิมทีก็แฝงไปด้วยความรู้สึกส่วนตัวอยู่แล้ว นี่เป็นเพียงข้อสรุปที่เขาได้จากการนำขนาดดวงจันทร์ในพื้นที่ของอำเภอทะเลลึกไปเปรียบเทียบกับขนาดดวงจันทร์ของผู้เอาชีวิตรอดคนอื่นๆ ในแต่ละวันเท่านั้น ทว่าข้อสรุปก็ใช่ว่าจะเป็นเรื่องจริงเสมอไป บางทีพรุ่งนี้อาจจะร่วงหล่นลงมา หรือบางทีอาจจะร่วงหล่นลงมาในอีกเจ็ดวันให้หลัง ทว่าการเตรียมพร้อมภายในอำเภอทะเลลึกนั้น คือการเตรียมรับมือราวกับว่ามันจะร่วงหล่นลงมาในวินาทีถัดไป การพูดคุยต่างๆ ภายในคู่มือการเอาชีวิตรอดดำเนินไปอย่างดุเดือด ไม่ว่าจะเป็นกลุ่มแชทส่วนตัวหรือฟอรั่มของผู้เอาชีวิตรอด ล้วนพูดคุยวนเวียนอยู่กับเรื่องนี้ทั้งสิ้น มนุษย์โลกที่ยังคงมีชีวิตอยู่ ย่อมหลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะเต็มไปด้วยความหวาดกลัวต่อเรื่องนี้ แม้จะยังไม่รู้อะไรเลย ทว่าก็เข้าใจดีว่า นี่หมายถึงความเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ที่จะกวาดล้างไปทั่วทั้งโลกภายใต้รหัสศูนย์ ซึ่งไม่มีผู้ใดสามารถหลีกเลี่ยงได้ ขณะที่เขากำลังตั้งใจจะเปิดกลุ่มแชทของสมาพันธ์โลกเพื่อดูข่าวสาร และถือโอกาสพูดคุยสักหน่อย คนผู้หนึ่งที่ไม่สมควรปรากฏตัวในเวลานี้กลับปรากฏตัวขึ้น ซูอิงอิง เจ้าอาณาจักรที่มีความเกี่ยวข้องกับขุมนรกผู้นั้น ในช่องส่วนตัว เธอเพิ่งจะส่งข้อความมาสองสามข้อความ

ซูอิงอิง: ฮัลโหล น่าจะยังมีชีวิตอยู่นะ น่าจะยังเป็นคนอยู่นะ ถ้าไม่ใช่คนก็ไม่ต้องตอบข้อความฉันแล้วล่ะ

ซูอิงอิง: ถ้ายังเป็นคนอยู่ พวกเราก็มาคุยกันหน่อยเถอะ ฉันนึกไม่ถึงเลยจริงๆ ว่าฉันเพิ่งจะโอบกอดขุมนรกได้ไม่นาน กลับได้รับมอบหมายหน้าที่อันหนักอึ้งขนาดนี้ ช่าง... สมกับเป็นอัจฉริยะอย่างฉันจริงๆ มนุษย์โลกต้อยต่ำพวกนั้นเมื่ออยู่ต่อหน้าฉันแล้วก็ไม่นับเป็นอะไรเลย

ซูอิงอิง: จะว่าไป อันดับของนายทำไมถึงได้มั่นคงขนาดนี้ล่ะ ก่อนหน้านี้บอกว่าจะสร้างการค้าขายที่มั่นคงกับฉันไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนหลังถึงหายเงียบไปเลยล่ะ ถึงแม้ฉันจะไม่ได้ตอบกลับ แต่นายก็สมควรจะทักมาถามอีกสักสองสามรอบสิ ที่ฉันไม่ได้ตอบ ก็เพราะฉันกำลังโอบกอดขุมนรกอย่างต่อเนื่องจนไม่มีเวลาตอบข้อความนายไง นายจะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง

ลู่เสวียนเหอ: ......