บทที่ 219 เผ่าแมลงคมมีด

เกลียวคลื่นที่ม้วนตัวถาโถมมาราวกับท้องฟ้าเกิดรอยรั่วขนาดมหึมา ทะลักทลายลงมายังที่แห่งนี้ นี่คือพลังแห่งฟ้าดินที่ไม่อาจต้านทานได้ อีกทั้งยังแฝงไปด้วยกลิ่นอายแห่งการทำลายล้างอย่างรุนแรง ลู่เสวียนเหอยืนอยู่เบื้องหน้ามหาอุทกภัยเช่นนี้ ดูราวกับตั๊กแตนที่พยายามจะหยุดรถม้า

ทว่า ท่ามกลางสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา กลับมีพลังอันมหาศาลสายหนึ่งพวยพุ่งมาจากใต้ทะเลลึก นี่ก็นับเป็นน้ำทะเลเช่นกัน หรืออาจกล่าวได้ว่าสิ่งที่แสดงออกมาคือน้ำทะเล พลังแห่งทะเลลึกได้สกัดกั้นวันสิ้นโลกที่หมายจะทำลายล้างฟ้าดินเอาไว้

ลู่เสวียนเหอในเวลานี้ราวกับคนที่ยืนอยู่ท่ามกลางพายุฝนฟ้าคะนอง ไร้ซึ่งหนทางต่อกรใดๆ นี่ไม่ใช่ และไม่น่าจะเป็นสิ่งที่พลังที่เขาครอบครองอยู่ในตอนนี้จะสามารถต่อกรได้

ครืน ครืน ปริมาณน้ำทะเลมหาศาลจากเบื้องล่างพุ่งขึ้นสู่เบื้องบน ส่วนมหาอุทกภัยก็ถาโถมจากเบื้องบนลงสู่เบื้องล่าง ไม่มีการกลืนกิน มีเพียงการต่อต้านกันเท่านั้น พลังอันแข็งแกร่งสองสายเริ่มต่อต้านกันอย่างปฏิเสธไม่ได้ และสาเหตุของการต่อต้านกัน ก็คือลู่เสวียนเหอที่ถูกประกบอยู่ตรงกลาง

ชายผู้ก้าวเดินมุ่งหน้าสู่วันสิ้นโลกผู้นั้น หยุดฝีเท้าลงเล็กน้อย จากนั้นก็ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างแน่วแน่ต่อไป เต่ายักษ์มองดูความเปลี่ยนแปลงทั้งหมดที่อยู่เบื้องหน้า อดไม่ได้ที่จะอ้าปากค้าง มันเพิ่งจะอ้าปากเตรียมจะตะโกนว่า ‘เป็นไปได้อย่างไร’ ทว่าจู่ๆ ก็ตระหนักขึ้นมาได้ว่า เมื่ออยู่ต่อหน้าลู่เสวียนเหอ ดูเหมือนว่าคำพูดนี้จะถูกพูดออกมาบ่อยเกินไปแล้ว มันช่างเหลือเชื่อเกินไปจริงๆ