บทที่ 242 ตายแล้ว ห้ามรบกวน

นักพรตผู้ถือสันโดษคือคนแรกที่ก้าวเดินออกไป

และคนที่สองคือเด็กชายที่ดูอ่อนแอและเยาว์วัยอย่างยิ่ง ดูแล้วอายุเพียงสิบสองสิบสามปีเท่านั้น ทว่าพลังแห่งขวากหนามและความเจ็บปวดบนร่างกายของเขากลับมีมากกว่านักบวชผู้ถือสันโดษส่วนใหญ่เสียอีก

ฝีเท้าที่เขาก้าวเดินออกไปนั้นมั่นคงและเด็ดเดี่ยวรุกคืบยิ่งกว่านักพรตผู้ถือสันโดษเสียด้วยซ้ำ

หากกล่าวว่า นักพรตผู้ถือสันโดษกำลังเดินอยู่ท่ามกลางที่ราบ ค่อยๆ ปล่อยให้กลิ่นอายความแปลกประหลาดแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายเพื่อพยายามค้นหากลไกของมัน

เช่นนั้น นักบวชผู้ถือสันโดษวัยสิบสองสิบสามปีผู้นี้ก็คือการมุ่งหน้าตรงไปยังสถานที่ที่ศีรษะจำนวนนับไม่ถ้วนกองพะเนินเทินทึกอยู่นั่นเอง