บทที่ 272 ชั่วพริบตา

ทะเลลึกยังคงเงียบสงัด เงียบสงัดราวกับไร้ซึ่งสิ่งมีชีวิตใดๆ

สิ่งมีชีวิต ณ ที่แห่งนี้ หากจะเรียกว่าเป็นสิ่งมีชีวิต สู้เรียกว่าเป็นก้อนหินแต่ละก้อนท่ามกลางทะเลลึกเสียจะดีกว่า

ก้อนหินย่อมไร้ซึ่งจิตสำนึก และไร้ซึ่งชีวิต

ยิ่งอาศัยอยู่ในทะเลลึกนานเท่าใด ความรู้สึกเงียบสงัดดุจก้อนหินอันบริสุทธิ์นี้ก็ยิ่งฝังลึกลงไปเท่านั้น

มิใช่การกลืนกินของทะเลลึก ทว่าเจตจำนงและตัวตนได้ค่อยๆ มลายหายไปทีละนิด ท่ามกลางความเงียบงันอันไร้ขอบเขตเช่นนี้