บทที่ 296 ฉันเข้าใจแล้ว

ตอนที่ลู่เสวียนเหอเดินทางออกจากเทือกเขาลอยฟ้า เขายังคงรู้สึกมึนงงอยู่บ้าง เป็นเพราะข้อมูลที่ได้รับรู้มีมากเกินไป อีกทั้งความหนาแน่นของข้อมูลก็มากเกินไป ทะลวงเข้าสู่สมองของเขาในชั่วพริบตา

แม้เขาจะไม่เหมือนกับคนอื่นๆ ที่ไม่อาจทนรับความหนาแน่นของข้อมูลระดับนี้ได้ กระทั่งอาจถึงขั้นทำลายสติสัมปชัญญะ ทว่าความรู้สึกหนักอึ้งในใจกลับกดทับลงมาในชั่วพริบตา กระทั่งกดทับจนการหายใจติดขัดไปบ้าง ยากลำบากอย่างยิ่ง

ข้อมูลมากมาย ไม่สมควรที่จะล่วงรู้เร็วเกินไปจริงๆ เพราะตัวการรับรู้เองก็คือพลังรูปแบบหนึ่ง และไม่ใช่ทุกคนที่จะสามารถครอบครองพลังเช่นนี้ได้

เรื่องนี้ทำให้เขาแน่วแน่มากยิ่งขึ้น นั่นก็คือ สิ่งที่ไม่สามารถล่วงรู้ได้ ก็อย่าไปล่วงรู้เลย การรู้ล่วงหน้าไม่ได้เป็นผลดีต่อใครทั้งนั้น

ทว่าการมาหามังกรในครั้งนี้ ก็ถือว่าบรรลุเป้าหมายจริงๆ แล้ว