บทที่ 302 ฝ่ามือสัตว์ร้าย

แม้ดาบหักจะหักไปแล้ว ทว่ากลับคมกริบและทรงพลังยิ่งกว่าในตอนแรก ลู่เสวียนเหอกำดาบหักเล่มนี้ไว้ในมือ ตัวดาบราวกับกระจกเงา สะท้อนให้เห็นถึงอันตรายเบื้องหลัง เทาเที่ยที่เป็นนิมิตแห่งสวรรค์แต่เดิม เมื่อกรงเล็บเข้ามาใกล้เรื่อยๆ ก็ควบแน่นจนกลายเป็นสสารแล้ว

ในจังหวะที่ฝ่ามือของเทาเที่ยกำลังจะร่วงหล่นลงมา ระหว่างฟ้าดินราวกับมีกระจกบานหนึ่งปรากฏขึ้น บริเวณรอบกระจกมีแสงสีฟ้าใสบางอย่างพวยพุ่ง ทว่าสิ่งที่สะท้อนออกมาจากในกระจกกลับไม่ใช่เทาเที่ยอีกต่อไป ทว่าเป็นคมดาบของดาบหักที่ถูกกุมไว้

ครืน ครืน ครืน พลังอันยิ่งใหญ่ไพศาลสายหนึ่งพัดพาเอาสภาวการณ์ของอำเภอทะเลลึกฟันฉับไปยังเทาเที่ย กุมดาบ หันขวับ ฟันลง การกระทำทั้งสามอย่างนี้ดูเหมือนจะมีก่อนมีหลัง ทว่าในสายตาของทุกคน กลับราวกับเกิดขึ้นพร้อมกัน นึกไม่ถึงเลยว่าจะรวดเร็วกว่าเทาเที่ยที่กำลังจะร่วงหล่นลงมาตนนั้น

สายลมและหมู่เมฆพวยพุ่ง มหาสมุทรและแสงสว่างก็ปรากฏขึ้นพร้อมกัน ดาบหักนั้นไม่ได้ยาวนัก ทว่าเมื่อฟันลงมา กระแสพลังงานของมันกลับพวยพุ่งออกมาในชั่วพริบตา จากนั้นก็ฟันฝ่ามือของเทาเที่ยที่กลายเป็นสสารไปแล้วจนขาดสะบั้นโดยตรง อีกทั้งยังพุ่งตรงไปยังจุดที่ตัวตนของเทาเที่ยสะท้อนภาพออกมา

เป็นเพราะ ในเวลานี้ลู่เสวียนเหอยืนอยู่ท่ามกลางอำเภอทะเลลึก เจ้าอาณาจักรคนหนึ่ง ยืนอยู่ภายในอาณาเขตของตนเอง พลังที่สามารถดึงมาใช้และเสริมพลังได้ ย่อมเหนือกว่าสถานที่อื่นๆ อย่างเทียบไม่ติด ยิ่งไม่ต้องพูดถึงว่า ตอนนี้คือช่วงเวลาสำคัญของการเลื่อนระดับ พลังที่เขาสามารถดึงมาใช้ได้ไม่ได้มีเพียงพลังในระดับชั้น 【อำเภอ】 เท่านั้น พลังบางส่วนของระดับชั้น 【เมือง】 ก็ถูกดึงออกมาใช้เช่นกัน ดังนั้นจึงก่อเกิดเป็นการโจมตีเช่นนี้