บทที่ 100 ดูกระปรี้กระเปร่าดีนะ

หลังจากจัดการฮาลี่เสร็จสิ้น เสียงแจ้งเตือนจากระบบก็ดังขึ้นมาทันที!

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์สามารถกำจัดวิญญาณอาฆาตที่แข็งแกร่ง ขัดขวางไม่ให้มันคงอยู่ในโลกมนุษย์เพื่อก่อกรรมทำเข็ญต่อไป และยุติบาปกรรมของมันได้อย่างสิ้นเชิง ได้รับแต้มบุญ 100 แต้ม!]

[ติ๊ง! ตรวจพบว่าโฮสต์ใช้วิธีการพิเศษในการสืบหาเบาะแสสำคัญที่เกี่ยวข้องกับแผนการก่อการร้ายครั้งใหญ่ ซึ่งมีโอกาสสูงมากที่จะสามารถหยุดยั้งโศกนาฏกรรมและความสูญเสียอันใหญ่หลวงที่กำลังจะเกิดขึ้นได้ ได้รับแต้มบุญ 100 แต้ม!]

'ดูเหมือนว่าข้อมูลที่ฮาลี่ยอมคายออกมาน่าจะเป็นเรื่องจริง' เจียงหลินเฟิงคิดในใจ

เขาค่อยๆ ระบายลมหายใจออกมา ก่อนจะยกเลิกการใช้เคล็ดวิชาเนตรสวรรค์ ภาพเหตุการณ์เหนือธรรมชาติอันน่าสะพรึงกลัวเมื่อครู่พลันอันตรธานหายไป เผยให้เห็นเพียงซากปรักหักพังในโลกแห่งความเป็นจริงอีกครั้ง

ในจังหวะนั้นเอง เจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายที่ยืนเฝ้าอยู่ด้านนอกเป็นเวลานานแต่ก็ยังไม่เห็นเจียงหลินเฟิงเดินออกมา เริ่มรู้สึกเป็นกังวล จึงเดินเข้ามาตรวจสอบภายในบริเวณพื้นที่เกิดเหตุ

พวกเขาเห็นเจียงหลินเฟิงนั่งยองๆ อยู่ข้างซากปรักหักพังแต่ไกล ปากก็พึมพำอะไรบางอย่างอยู่คนเดียว จากนั้นจู่ๆ ก็ลุกพรวดขึ้นมา แถมยังทำท่ากำหมัดแน่นที่คิดเอาเองว่าเท่สุดๆ...

เจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองมองหน้ากันด้วยความงุนงง แววตาเต็มไปด้วยความสงสัยและรู้สึกขบขันเล็กน้อย

"พี่ชายคนนี้... กำลังทำอะไรอยู่น่ะ?"

"ไม่รู้สิ... นั่งยองๆ อยู่ตรงนั้นตั้งนาน เอาแต่พูดพึมพำกับอากาศ แล้วก็ทำไม้ทำมือ... หรือว่าความเครียดมันจะเยอะเกินไป จน... เอ่อ เป็นโรคเบียวไปแล้ววะ?"

เมื่อเจียงหลินเฟิงหันกลับมา ก็สบเข้ากับสายตาของเพื่อนร่วมอาชีพทั้งสองที่มองมายังเขาราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อน ใบหน้าของเขาพลันร้อนผ่าว รู้สึกอับอายจนแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนี

เขารีบกระแอมไอแก้เก้อ และพยายามอธิบายอย่างข้างๆ คูๆ "อะแฮ่ม... คือว่า พอคิดว่ามีพี่น้องตำรวจต้องมาพลีชีพที่นี่ ในใจมันก็เลยรู้สึกจุกอกน่ะครับ ก็เลยอดไม่ได้... อดไม่ได้ที่จะสบถด่าไอ้พวกสารเลวนั่นไปสองสามคำ! อารมณ์มันพาไปน่ะครับ ให้พวกลูกพี่ต้องมาเห็นเรื่องตลกซะแล้ว"

เมื่อเจ้าหน้าที่ตำรวจทั้งสองได้ยินคำอธิบาย ก็แสดงสีหน้าเข้าใจ หนึ่งในนั้นตบไหล่เขาเบาๆ "ไม่เป็นไรๆ เข้าใจได้ คนหนุ่มก็เลือดร้อนแบบนี้แหละ เป็นเรื่องดี! แต่ว่า... อืม ดูกระปรี้กระเปร่าดีนะ!"

ทั้งสองสบตากัน พยายามกลั้นขำอย่างสุดความสามารถ

เพื่อหลีกเลี่ยงความอับอายไปมากกว่านี้ เจียงหลินเฟิงจึงรีบตัดบท "งั้น... ผมตรวจดูที่เกิดเหตุเรียบร้อยแล้ว ไม่พบอะไรใหม่ๆ เลย ขอตัวกลับก่อนนะครับ! ขอบคุณที่เหนื่อยยากครับพวกลูกพี่!"

พูดจบ เขาก็แทบจะวิ่งเหยาะๆ เผ่นแน่บออกจากประตูมัสยิดใหญ่อย่างรวดเร็ว

เมื่อพ้นจากบริเวณมัสยิด สีหน้าของเจียงหลินเฟิงก็กลับมาเยือกเย็นอย่างรวดเร็ว

เขาเดินจ้ำอ้าวไปพลาง เรียบเรียงข้อมูลที่เพิ่งได้มาจากวิญญาณของฮาลี่ไปพลาง

หัวหน้าสายลับใต้ดินที่เป็นผู้หญิง, ฟาร์มม้าที่ทะเลสาบเยี่ยนหงฉือ, ตัวตนเบื้องลึกของมาริกา, และพิกัดเป้าหมายการวางระเบิดท่อส่งก๊าซที่เฉพาะเจาะจงทั้งสี่จุด...

ปัญหาใหญ่ที่สุดในตอนนี้คือ เขาต้องรีบหาเหตุผลที่ฟังขึ้นและสมเหตุสมผล เพื่อนำข้อมูลที่มีชีวิตคนนับไม่ถ้วนเป็นเดิมพันเหล่านี้ ไปรายงานตามขั้นตอนปกติให้เร็วที่สุด!

ขืนเดินไปบอกเฉินกั๋วเทาตรงๆ ว่า "หัวหน้าครับ ผมเพิ่งสอบปากคำวิญญาณของฮาลี่มา มันรับสารภาพหมดเปลือกเลย..." มีหวังถูกหาว่าบ้าแน่ๆ

เมื่อมาถึงสถานีตำรวจหมู่บ้านหวงเหลียง เจียงหลินเฟิงก็ตรงดิ่งไปที่ห้องเก็บเอกสารบนชั้นสองทันที

ผลักประตูเข้าไป ก็เห็นจางเว่ยกั๋ว อาอิคูลี่ และเจ้าหน้าที่ตำรวจประจำสถานีอีกสองนาย กำลังนั่งรุมดูภาพจากกล้องวงจรปิดที่หน้าจอคอมพิวเตอร์สองเครื่อง

เมื่อเห็นเจียงหลินเฟิงเดินเข้ามา อาอิคูลี่ก็เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก่อนจะกดหยุดวิดีโอชั่วคราวและเอ่ยถาม "มาแล้วเหรอ? เป็นยังไงบ้าง ไปดูที่นั่นมา เจออะไรที่มันผิดปกติบ้างไหมล่ะ?"

เจียงหลินเฟิงดึงเก้าอี้ว่างมานั่งลง ส่ายหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ไม่เจอเลยครับ เสียเที่ยวเปล่าๆ ก็เหมือนที่รายงานของทีมพิสูจน์หลักฐานบอกไว้นั่นแหละ"

อาอิคูลี่กรอกตาใส่เขาอย่างเหลืออด ทำหน้าประมาณว่า 'บอกแล้วไม่เชื่อ' "ก็บอกแล้วว่าคุณมันดื้อด้าน ไม่ยอมฟังใคร"

จางเว่ยกั๋วนวดคลึงดวงตาที่เริ่มเมื่อยล้า แล้วพูดแทรกขึ้น "ทางฝั่งนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากเพื่อนตำรวจในสถานี เราก๊อปปี้ภาพจากกล้องวงจรปิดทั้งหมดบริเวณรอบๆ หมู่บ้านในคืนเกิดเหตุมาได้แล้ว แต่พื้นที่ที่พวกนายไปเช่าอยู่มันเป็นเขตเมืองเก่า กล้องวงจรปิดครอบคลุมไม่ถึง มุมอับเยอะมาก ตอนนี้เราเลยเน้นดูกล้องตามทางออกหมู่บ้านหลักๆ เผื่อจะเจอเบาะแสของหลิวกวางหลินหรืออาลี่ย่าบ้าง"

เจียงหลินเฟิงพยักหน้ารับ พร้อมกับเสนอแนะ "พอดีเลยครับ มีคนเพิ่มมาอีกคนก็จะได้ช่วยกันดู ลองดูว่าจะขอคอมพิวเตอร์มาเพิ่มอีกสักเครื่องได้ไหม แยกกันดูน่าจะเร็วกว่านะครับ"

เจ้าหน้าที่ตำรวจประจำสถานีให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี ไม่นานนักก็หาแล็ปท็อปมาเพิ่มได้อีกหนึ่งเครื่อง

ดังนั้น ทุกคนจึงแยกย้ายกันจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ของตัวเอง เริ่มค้นหาเบาะแสของทั้งสองคนจากภาพกล้องวงจรปิดที่มีอยู่อย่างมหาศาล

เวลาผ่านไปอย่างเงียบเชียบ ท่ามกลางเสียงคลิกเมาส์และการกดกรอวิดีโอไปข้างหน้า

เผลอแป๊บเดียวก็ถึงตอนเที่ยง เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งลุกขึ้นยืน บิดคอที่เริ่มแข็งเกร็งไปมา ก่อนจะเสนอขึ้น "ทุกท่านครับ ใกล้จะบ่ายโมงแล้ว เอาเป็นว่าพวกเราหยุดพักกันก่อน แล้วไปกินข้าวที่โรงอาหารกันไหมครับ? คดีก็สำคัญ แต่สุขภาพก็สำคัญเหมือนกันนะครับ"

จางเว่ยกั๋วนวดขมับที่เริ่มปวดตุบๆ ลุกขึ้นยืนและพูดว่า "เอาสิ เริ่มจะไม่ไหวแล้วเหมือนกัน งั้นก็รบกวนสหายจากสถานีตำรวจด้วยนะครับ"

ทุกคนเดินออกจากห้องเก็บเอกสาร มาถึงลานเล็กๆ ของสถานีตำรวจ กำลังจะเดินไปที่โรงอาหาร

ทันใดนั้น ก็มีเสียงเรียกที่เจือความประหลาดใจและลังเลใจดังมาจากมุมกำแพง

"พี่ปิน?!"

เจียงหลินเฟิงหันกลับไปมอง ก็เห็นร่างคุ้นตาสองสามคนกำลังนั่งยองๆ อยู่ที่มุมกำแพง พวกเขาคือแก๊งวัยรุ่นที่อยู่กับซุนป๋อเฉียงเมื่อวานนี้นั่นเอง

เมื่อพวกเขาเห็น 'หลิ่วเหวินปิน' และ 'ซ้อ' เดินตามหลังกลุ่มตำรวจลงมาจากชั้นสองของสถานีตำรวจ ก็แสดงสีหน้าตกใจ นึกว่าทั้งสองคนก็ถูกจับมาเหมือนกัน

เจ้าหน้าที่ตำรวจที่อยู่ข้างๆ หันมามองเจียงหลินเฟิง "ทำไม คุณรู้จักพวกเขาเหรอ?"

เจียงหลินเฟิงพยักหน้ารับด้วยสีหน้าปกติ "ใช่ครับ รู้จัก เด็กแถวบ้านน่ะครับ พวกเขา... ไปก่อเรื่องอะไรมาเหรอครับ?"

เจ้าหน้าที่ตำรวจยิ้มเจื่อนๆ และอธิบาย "ไม่มีเรื่องอะไรใหญ่โตหรอกครับ เมื่อคืนพวกเขาไปหยิบหมากฝรั่งที่ร้านค้าในหมู่บ้านมาหลายห่อแล้วไม่ยอมจ่ายเงิน เจ้าของร้านก็เลยแจ้งความ พวกเราก็เลยพาตัวพวกเขามาจัดการเรื่องนี้ที่สถานีก่อน"

เมื่อเจียงหลินเฟิงรู้ว่าเป็นเรื่องเล็กน้อย จึงพูดกับเจ้าหน้าที่ตำรวจว่า "อย่างนั้นเหรอครับ... ถ้างั้นผมจ่ายเงินค่าของแทนพวกเขาให้ก็แล้วกันครับ? เด็กวัยรุ่นก็คงแค่อารมณ์ชั่ววูบน่ะครับ"

เมื่อเด็กๆ ที่นั่งยองๆ อยู่ที่มุมกำแพงได้ยินว่า 'พี่ปิน' จะออกเงินให้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนเป็นซาบซึ้งใจจนแทบจะร้องไห้ออกมาทันที

เจ้าหน้าที่ตำรวจมองเจียงหลินเฟิง สลับกับมองวัยรุ่นพวกนั้น ก่อนจะพูดว่า "เอาอย่างนั้นก็ได้ครับ ในเมื่อคุณยินดีที่จะไกล่เกลี่ย เดี๋ยวผมจะเรียกเจ้าของร้านมา เรื่องแบบนี้ปกติพวกเราก็พยายามไกล่เกลี่ยให้จบลงด้วยดีนั่นแหละครับ"

น้ำเสียงของเขาแฝงความเหนื่อยใจเล็กน้อย "แต่เด็กพวกเนี้ย เป็นลูกค้าประจำของสถานีตำรวจเราเลย ก่อเรื่องแบบนี้ไม่ใช่ครั้งสองครั้งแล้ว คงต้องรอดูว่าเจ้าของร้านเขาจะยอมไกล่เกลี่ยแล้วไม่เอาความหรือเปล่า"

เจียงหลินเฟิงพยักหน้า "ได้ครับ งั้นรบกวนคุณพาพวกเขาไปก่อน เดี๋ยวผมขอคุยกับพวกเขาสักสองสามประโยคนะครับ"

เขาเดินไปใกล้เจ้าหน้าที่ตำรวจ แล้วกระซิบเสียงเบาอย่างรวดเร็ว "เด็กพวกนี้เป็นสายข่าวที่ทีมเฉพาะกิจของเราสร้างสายสัมพันธ์เอาไว้ตอนแฝงตัวเข้ามาในพื้นที่น่ะครับ พอจะมีประโยชน์อยู่บ้าง พยายามอย่าเปิดเผยสถานะที่แท้จริงของพวกเราให้พวกเขารู้นะครับ"

เจ้าหน้าที่ตำรวจเข้าใจทันที และพยักหน้ารับ "รับทราบครับ"

เจียงหลินเฟิงถึงได้เดินไปที่มุมกำแพง นั่งยองๆ และแกล้งทำหน้าขรึม "พวกแกไปทำอะไรมา? ฮะ? แล้วซุนป๋อเฉียงล่ะ? เขาไม่ได้พาพวกแกไปเล่นบิลเลียดหรอกเหรอ? ทำไมถึงปล่อยให้พวกแกมาอยู่ที่นี่ได้?"

ลูกน้องคนหนึ่งพูดด้วยสีหน้าจะร้องไห้ "พี่ปิน เมื่อคืนหลังจากพี่กับซ้อกลับไป พวกเราก็ตั้งใจจะไปเล่นบิลเลียดกับพี่ซุนแหละครับ แต่พอเล่นไปได้ครึ่งทาง พี่ซุนก็รับสายโทรศัพท์ ดูเหมือนจะรีบร้อนมาก บอกพวกเราว่ามีธุระด่วนต้องไปก่อน แล้วก็ออกไปคนเดียวเลย พอพวกเราเล่นเสร็จ จ่ายค่าโต๊ะบิลเลียด เงินในตัวก็ไม่เหลือสักแดงเดียว แต่ดันอยากกินหมากฝรั่ง ก็เลยไปที่ร้านค้า กะว่าจะพูดดีๆ ขอแปะโป้งไว้ก่อน แต่เถ้าแก่แกไม่ยอม พวกเราโมโหก็เลยหยิบหมากฝรั่งแล้ววิ่งหนีมา สุดท้ายก็โดนแจ้งตำรวจจับนี่แหละครับ..."

ลูกน้องอีกคนมองเจียงหลินเฟิงด้วยสายตาวิงวอน "พี่ปิน พี่พอจะมีวิธีช่วยพวกเราออกไปได้ไหมครับ? เห็นพี่สนิทกับตำรวจคนนี้นี่นา..."

เจียงหลินเฟิงตอบส่งๆ ไป "เดี๋ยวฉันจะลองหาทางดู เดี๋ยวพอเถ้าแก่มาฉันจะจ่ายเงินให้เขา แต่คราวหน้าห้ามทำเรื่องแบบนี้อีกนะ เข้าใจไหม?"

เขาเปลี่ยนเรื่องและถามอย่างดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจ "แล้วซุนป๋อเฉียงรับโทรศัพท์แล้วไปไหน? พวกแกรู้ไหมว่าใครเป็นคนโทรมา? มีเรื่องสำคัญอะไรถึงได้รีบร้อนขนาดนั้น?"

ลูกน้องคนนั้นพยายามนึกทบทวน ก่อนจะตอบว่า "น่าจะเป็นพี่หลงโทรมานะครับ! ใช่ ต้องเป็นพี่หลงแน่ๆ! ในโทรศัพท์บอกว่ามีเรื่องด่วนใหญ่หลวง ให้แกรีบไปหาทันที! พี่ซุนพอรับสายเสร็จ หน้าก็เปลี่ยนสี ไม่พูดพร่ำทำเพลง รีบออกไปเลยครับ"

หัวใจของเจียงหลินเฟิงกระตุกวูบ แต่ภายนอกเขายังคงตีหน้าขรึม ตอบกลับไปอีกสองสามคำ บอกให้พวกเขารอการไกล่เกลี่ยอย่างสงบ จากนั้นก็ลุกขึ้นเดินจากไป