บทที่ 131 คลื่นลมจากยาเม็ดโอสถ

รถแล่นอย่างราบรื่นบนเส้นทางสู่ทางด่วน เวินอี่หนิงนั่งเงียบๆ ที่เบาะข้างคนขับ มองดูทิวทัศน์สองข้างทางที่เลื่อนผ่านไปอย่างรวดเร็ว จู่ๆ เธอก็พูดขึ้นเบาๆ "รู้สึกเหมือนไม่จริงเลยแฮะ"

เจียงหลินเฟิงมองตรงไปข้างหน้า สองมือจับพวงมาลัยอย่างมั่นคง "ไม่จริงยังไงล่ะ?"

เวินอี่หนิงเอามือเท้าคาง "ก็คือ... คนที่คุณเฝ้าคิดถึงอยู่ทุกวันคืน จู่ๆ ก็มานั่งอยู่ข้างๆ คุณในตอนนี้ จะรู้สึกว่ามีเรื่องอยากคุยด้วยเยอะแยะไปหมด แต่ก็ไม่รู้จะเริ่มจากตรงไหนดี"

เจียงหลินเฟิงหัวเราะ "ผมก็เหมือนกัน เหมือนฝันไปเลย"

เวินอี่หนิงหันหน้ามา "แล้วตอนนี้คุณรู้สึกเหมือนความฝันเป็นจริงไหมล่ะ?"