บทที่ 151 อย่าใส่ใจจนเกินงามล่ะ

ประมาณเจ็ดโมงครึ่ง เจียงหลินเฟิงและเวินอี่หนิงก็เดินเข้ามาในบริเวณสถานีตำรวจในเวลาไล่เลี่ยกัน

ถึงแม้เมื่อคืนทั้งสองคนจะนอนด้วยกัน แต่ก็ยังแยกกันเดินตรงทางแยกที่อยู่ห่างจากที่ทำงานไปพอสมควร

แต่การเดินเข้าประตูมาติดๆ กันแบบนี้ ก็ยังถูกเพื่อนร่วมงานที่มาเช้าหลายคนเห็นเข้าจนได้

ทุกคนต่างก็มีรอยยิ้มอย่างรู้กันผุดขึ้นบนใบหน้า บางคนถึงกับแกล้งขยิบตาให้เจียงหลินเฟิงด้วย

เวินอี่หนิงเป็นคนหน้าบาง พอถูกมองก็รู้สึกเขินจนใบหูแดงระเรื่อ