บทที่ 158 มอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้คุณ

โรงแรมจินเย่ว์อยู่ใกล้กับภัตตาคารเหอซ่านถัง เจียงหลินเฟิงกับอาหมู่หนงขับรถตำรวจวนรอบตำบลอยู่หลายรอบ ก็ไม่ได้รับแจ้งเหตุอะไร ใกล้จะเที่ยงคืนแล้ว บนถนนเงียบสงัด "อาหมู่หนง ขับไปจอดใต้ตึกโรงแรมจินเย่ว์" เจียงหลินเฟิงพูด รถตำรวจจอดที่หน้าประตูโรงแรม เจียงหลินเฟิงหยิบเสื้อคลุมธรรมดาตัวหนึ่งออกมาจากท้ายรถ เปลี่ยนชุดในรถ แล้วกำชับอาหมู่หนง "ฉันจะขึ้นไปทำธุระหน่อย นายรอฉันอยู่ในรถสักแป๊บนะ มีอะไรก็โทรหาฉัน”

“ได้ มีอะไรฉันจะโทรหา" อาหมู่หนงรับคำ เจียงหลินเฟิงผลักประตูลงจากรถ เดินเข้าไปในล็อบบี้โรงแรม พนักงานกะดึกที่เคาน์เตอร์เป็นหญิงสาว กำลังก้มหน้าก้มตาเล่นโทรศัพท์ เงยหน้าขึ้นมองเขาแวบหนึ่ง ก็ไม่ได้ถามอะไร ชั้นสาม ห้อง 308 เจียงหลินเฟิงเคาะประตู ไม่กี่วินาทีต่อมา ประตูก็เปิดออก เหยียนกว่างซิ่นยืนอยู่หลังประตู เปลี่ยนมาใส่ชุดนอนแล้ว บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้ม "ผมควรจะเรียกคุณว่าหมอเทวดาเจียง หรือหมวดเจียงดีล่ะครับ" เจียงหลินเฟิงเดินเข้าไปในห้อง "ฮ่าฮ่าฮ่า เรื่องนั้นไม่สำคัญหรอกครับ เรียกอะไรก็ได้ทั้งนั้น" เหยียนกว่างซิ่นรินน้ำเปล่าแก้วหนึ่งส่งให้ "งั้นผมขอเรียกคุณว่าคุณเจียงแล้วกันนะครับ คิดไม่ถึงเลยว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นรูปแบบนี้" เจียงหลินเฟิงรับแก้วน้ำมาจิบคำหนึ่ง "นั่นสิครับ ลำบากคุณต้องเดินทางมาไกลขนาดนี้" เหยียนกว่างซิ่นโบกมือ "ฮ่าฮ่าฮ่า ไม่เป็นไรหรอกครับ ถือซะว่ามาพักร้อนก็แล้วกัน" เจียงหลินเฟิงวางแก้วน้ำลง จ้องมองเหยียนกว่างซิ่น "คุณเหยียน งั้นผมขอเข้าเรื่องเลยนะ คุณคิดว่ายาเม็ดโอสถที่ผมให้คุณไป ราคาที่แท้จริงน่าจะอยู่ที่เท่าไหร่" เหยียนกว่างซิ่นตอบอย่างไม่ลังเล "ประเมินค่าไม่ได้ครับ" เจียงหลินเฟิงพยักหน้า "ยาเม็ดนี้มีชื่อว่า ยาเหยาควงทุ่ยฝานอวี้หลิง สมุนไพรที่ใช้แม้จะล้ำค่า แต่ก็ไม่ได้ถือเป็นของวิเศษหายากระดับพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินอะไร" พูดพลาง เขาก็ล้วงกล่องเหล็กใบเล็กออกจากอกเสื้อ เลื่อนไปตรงหน้าเหยียนกว่างซิ่น กล่องเหล็กดูธรรมดามาก เป็นแค่กล่องใส่ยาเม็ดเล็กๆ ที่มีขายตามร้านขายยาทั่วไป เหยียนกว่างซิ่นมองกล่องเหล็กแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเจียงหลินเฟิง "ผมเปิดดูได้ไหมครับ" เจียงหลินเฟิงพยักหน้า เหยียนกว่างซิ่นหยิบกล่องเหล็กขึ้นมา เปิดออกอย่างเบามือ ด้านในมียาเม็ดสีขาวสองเม็ดวางอยู่ ขนาดเท่าผลลำไย บนผิวมีลวดลายเมฆบางๆ เหยียนกว่างซิ่นดีใจอย่างยิ่ง แต่ก็ไม่รู้ว่าเจียงหลินเฟิงหมายความว่าอย่างไร ตามหลักแล้ว ยาเม็ดที่ล้ำค่าขนาดนี้ ไม่น่าจะเอาออกมาให้ดูง่ายๆ ถึงจะถูก เขาปิดฝากล่องเหล็ก วางลงบนโต๊ะ หันไปมองเจียงหลินเฟิง "ถ้าอย่างนั้นที่คุณพูดหมายความว่า ยานี้สามารถผลิตจำนวนมากได้ใช่ไหมครับ" เจียงหลินเฟิงส่ายหน้า "ถึงแม้สมุนไพรจะธรรมดา แต่จุดสำคัญอยู่ที่ขั้นตอนการผลิตต่างหาก" เหยียนกว่างซิ่นไม่ค่อยเข้าใจนัก "ยุคนี้ผลิตด้วยเครื่องจักรกันหมดแล้ว ไม่น่าจะมีปัญหานี้นี่ครับ บริษัทยาเหยียนกว่างซิ่นของเราก็มีแผนกยาแผนโบราณอยู่ เรื่องขั้นตอนพวกนี้ผมก็พอจะเข้าใจพื้นฐานอยู่บ้าง" เจียงหลินเฟิงยิ้ม มองเหยียนกว่างซิ่นอย่างจริงจัง "คุณเหยียน เรื่องที่ผมกำลังจะพูดต่อไปนี้ อาจจะอยู่นอกเหนือความเข้าใจเดิมของคุณไปสักหน่อยนะ" เหยียนกว่างซิ่นยืดตัวนั่งหลังตรง เจียงหลินเฟิงถามเน้นทีละคำ "คุณเชื่อไหมว่าบนโลกใบนี้ มีเซียนอยู่จริง" อากาศภายในห้องราวกับหยุดนิ่งไปชั่วขณะ เหยียนกว่างซิ่นเงียบไปพักหนึ่ง นิ้วมือเคาะเบาๆ บนโต๊ะ "พูดตามตรง ผมไม่ค่อยเชื่อเท่าไหร่ ก่อนหน้านี้ก็เคยเจอพวกที่อ้างตัวว่าเป็นปรมาจารย์มาเยอะ สุดท้ายก็เป็นแค่พวกเล่นปาหี่เสกงู หรือทำทรงเจ้าเข้าทรงอะไรพวกนั้น" เขาชะงักไปนิดหนึ่ง หันไปมองกล่องเหล็กใบเล็ก "แต่ว่า..." เขาเงยหน้าขึ้น สบตากับเจียงหลินเฟิง "สรรพคุณของยาเม็ดนี้ ถ้าคุณจะบอกว่ามาจากมือของเซียน ผมก็เชื่ออย่างสนิทใจเลยล่ะครับ”

“คุณเหยียนฉลาดจริงๆ" เจียงหลินเฟิงพิงพนักเก้าอี้ "เอาล่ะ ที่ผมบอกไปก่อนหน้านี้ว่าขั้นตอนการผลิตยานี้ไม่สามารถลอกเลียนแบบได้ ก็เพราะสาเหตุนี้แหละ ถ้าจะพูดให้ถูก มันคือยาเซียน" ถึงแม้เหยียนกว่างซิ่นจะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่พอได้ยินคำว่ายาเซียน รูม่านตาก็ยังอดหดเกร็งไม่ได้ เขาเจอพวกสิบแปดมงกุฎมาก็เยอะ ฟังเรื่องราวเหนือธรรมชาติมาก็แยะ แต่ชายหนุ่มตรงหน้านี้ไม่เหมือนกัน ยาที่เขาให้มา มีสรรพคุณวิเศษของจริง แม่ของเขาที่เคยเป็นอัมพาตกลับมาเดินได้ ก้อนนิ่วเกาต์ของเขาเองก็หายไปจนหมดเกลี้ยง สิ่งเหล่านี้ล้วนได้รับการตรวจยืนยันจากโรงพยาบาลแล้ว "คุณเจียง" เหยียนกว่างซิ่นสูดหายใจเข้าลึกๆ "ในมือคุณยังมี... ยาเซียน แบบนี้อีกเท่าไหร่ครับ เรื่องเงินไม่ใช่ปัญหา คุณเสนอราคามาได้เลย ผมขอเหมาหมด" เจียงหลินเฟิงไม่ได้ตอบคำถาม เขายื่นมือขวาออกไป แบมือออก หงายฝ่ามือขึ้น วินาทีต่อมา เหยียนกว่างซิ่นก็เบิกตากว้าง กลางฝ่ามือของเจียงหลินเฟิง ปรากฏกลุ่มเปลวไฟสีทองอ่อนๆ ขึ้นมาจากความว่างเปล่า เปลวไฟนั้นไม่ใช่ไฟธรรมดา มันดูโปร่งแสงครึ่งหนึ่ง ไหลเวียนได้ราวกับของเหลว แต่กลับส่องแสงสว่างที่ไม่ร้อนระอุ สิ่งที่ทำให้เหยียนกว่างซิ่นตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมก็คือ กลุ่มเปลวไฟนั้นเริ่มแปรเปลี่ยนรูปร่าง ยืดขยายออก ไม่กี่วินาทีต่อมา มันก็กลายเป็นนกไฟขนาดเท่าฝ่ามือ นกไฟกระพือปีกสองสามครั้งบนฝ่ามือของเจียงหลินเฟิง จากนั้นก็สยายปีกบินวนไปรอบๆ ห้อง ตอนที่มันบินโฉบผ่านศีรษะของเหยียนกว่างซิ่น เขาสัมผัสได้ถึงกระแสลมอุ่นๆ แต่กลับไม่มีความรู้สึกร้อนลวกเลยแม้แต่น้อย นกไฟบินวนในห้องครบหนึ่งรอบ ก็บินกลับมาตรงหน้าเจียงหลินเฟิง ลอยค้างอยู่กลางอากาศ ขยับปีกเบาๆ เหยียนกว่างซิ่นอ้าปากค้าง พูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ใช่ว่าเขาจะไม่เคยเห็นมายากล ปรมาจารย์ที่เขาเคยคลุกคลีด้วยตลอดหลายปีที่ผ่านมา ต่างก็มีลูกเล่นปาหี่ติดตัวกันบ้างทั้งนั้น แต่ลูกเล่นพวกนั้น ไม่ต้องเตรียมอุปกรณ์ ก็ต้องเป็นภาพลวงตา แต่ภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้านี้... เจียงหลินเฟิงเดินเข้าประตูมาจนถึงตอนนี้ ก็นั่งอยู่ตรงข้ามเขายาวเลย ในห้องไม่มีการจัดเตรียมกลไกพิเศษอะไรไว้แน่นอน อีกอย่าง สรรพคุณของยาเม็ดนั่นก็เป็นของจริง เจียงหลินเฟิงไม่จำเป็นต้องมาเล่นละครฉากนี้เพื่อพิสูจน์อะไรอีก คำอธิบายเพียงอย่างเดียวก็คือ... นี่คือของจริง เจียงหลินเฟิงเห็นว่าได้ผลตามที่ต้องการแล้ว จึงโบกมือเบาๆ นกไฟสลายกลายเป็นละอองแสงสีทอง หายวับไปในอากาศ ภายในห้องกลับสู่สภาพเดิม "คุณเหยียน" เจียงหลินเฟิงยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงไว้ด้วยความเหนือโลก "ผมเป็นตำรวจจริงๆ นั่นแหละ แต่นี่ เป็นแค่สถานะบังหน้าที่ผมใช้ในการใช้ชีวิตร่วมกับคนธรรมดาบนโลกใบนี้ก็เท่านั้น" เขาชะงักไปนิดหนึ่ง น้ำเสียงราบเรียบแต่ชัดเจนทุกถ้อยคำ "ความจริงแล้วสถานะที่แท้จริงของผม คือผู้บำเพ็ญเพียร หรือก็คือพวกที่พวกคุณเรียกกันว่า เซียน นั่นแหละครับ" เหยียนกว่างซิ่นนั่งอยู่บนเก้าอี้ ร่างกายแข็งทื่อไปเล็กน้อย ทั้งชีวิตเขาผ่านพายุลมแรงมานับไม่ถ้วน จากคนเริ่มสร้างตัวจากศูนย์จนกลายเป็นมหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของมณฑล สถานการณ์แบบไหนเขาล้วนผ่านมาหมดแล้ว สงครามธุรกิจ การต่อสู้ทางการเมือง ความแค้นในยุทธภพ... เขาคิดว่าคงไม่มีอะไรที่จะทำให้เขาตกตะลึงได้อย่างแท้จริงอีกแล้ว แต่ตอนนี้ เขาพบว่าตัวเองคิดผิด ผู้บำเพ็ญเพียร เซียน คำพวกนี้เขาเคยได้ยินแต่ในนิยายหรือซีรีส์เท่านั้น แต่ตอนนี้ ตัวเป็นๆ กลับมานั่งอยู่ตรงหน้าเขา แถมเมื่อกี้ยังเสกนกไฟที่บินได้ให้เขาดูคาตาอีกต่างหาก "ท่าน... ท่านเซียนเจียง" น้ำเสียงของเหยียนกว่างซิ่นแหบพร่าไปเล็กน้อย "ท่าน... ท่านพูดจริงเหรอครับ”

“อย่างที่คุณเห็นนั่นแหละ" เจียงหลินเฟิงชี้ไปที่กล่องเหล็กใบเล็กบนโต๊ะ "สรรพคุณของยาเม็ดนี้ไม่มีอะไรต้องสงสัย และก็เป็นเพราะขั้นตอนการหลอมยาเฉพาะตัวของสำนักเราด้วย" เขาโน้มตัวไปข้างหน้า จ้องมองดวงตาของเหยียนกว่างซิ่น "ที่ผมนัดคุณมาวันนี้ ก็เพื่อจะมอบวาสนาอันยิ่งใหญ่ให้คุณนี่แหละ"