บทที่ 162 ใครหน้าไหนมาก็ไม่ช่วยอะไรทั้งนั้น

หิมะนอกหน้าต่างรถตกหนักขึ้นเรื่อยๆ แต่ในเวลานี้อารมณ์ของหลิ่วเหวินปินที่อยู่ในรถกลับดีเยี่ยม

"ไอ้เด็กสองคนหวังเฉียงกับหลี่เซิ่งนี่ ถึงจะทำงานยืดยาดไปหน่อย แต่ถึงเวลาคับขันก็ยังพอพึ่งพาได้"

หลิ่วเหวินปินพึมพำกับตัวเอง เหยียบคันเร่งมิดไมล์ รถแร็พเตอร์พุ่งพรวดเข้าไปในลานจอดรถกลางแจ้งของโรงแรมจินเย่ว์

รถยังไม่ทันจอดสนิท เขาก็ชะเง้อคอมองออกไปข้างนอกแล้ว

ลานจอดรถโล่งโจ้ง นอกจากรถหลายแถวที่ถูกหิมะปกคลุมแล้ว ก็มองไม่เห็นแม้แต่เงาผี