บทที่ 177 พันธสัญญาที่ไม่เป็นธรรม

มานูลค่อยๆ หลับตาสีทองแนวตั้งคู่นั้นลง ตรงบริเวณหว่างคิ้วของมัน มีกลุ่มก้อนแสงสีทองอ่อนขนาดเท่าเล็บมือค่อยๆ ลอยออกมา

กลุ่มก้อนแสงนี้ราวกับของเหลวสีทองที่ไหลเวียนอยู่ แผ่กลิ่นอายอันบริสุทธิ์ออกมา

"นี่คือเลือดแก่นแท้แห่งชีวิตของข้า"

มานูลส่งกระแสจิตบอกเจียงหลินเฟิง น้ำเสียงแฝงความอ่อนแรงเล็กน้อย

"เจ้าดูดซับและหลอมรวมมัน พวกเราก็จะผูกพันธสัญญากันได้"