บทที่ 200 เข้าใจผิดบ้าบออะไรล่ะ!

"รอให้แกทะลวงระดับเสร็จแล้ว เราสองคนไปหาที่ลับตาคนลองฝีมือกันหน่อยดีไหม? จนถึงตอนนี้ นอกจากแกแล้ว ฉันก็เคยเจอผู้ฝึกตนสายมารแค่คนเดียวเอง แต่คนคนนั้นฝีมืออ่อนหัดเกินไป ฉันยังไม่ทันได้ออกแรงเท่าไหร่เลย เธอก็รับมือฉันไม่ได้แม้แต่กระบวนท่าเดียวแล้วก็ถูกฆ่าตายไปเลย แทบจะเอามาเป็นมาตรฐานอ้างอิงอะไรไม่ได้เลยสักนิด"

เวยลาตัวสั่นเทิ้ม หดตัวกลับเข้าไปในที่นอน

"ประลองฝีมือกันก็ย่อมได้... แต่พวกเราตกลงกันก่อนนะว่าแค่หอมปากหอมคอพอ! ตอนนี้นายอยู่ขั้นรวบรวมลมปราณระดับสมบูรณ์แบบสูงสุดแล้วนะ ขืนนายยั้งมือไม่อยู่แล้วพลั้งมือทำฉันพิการขึ้นมาจะทำยังไง? นายห้ามพลาดเด็ดขาดเลยนะ!"

"วางใจเถอะน่า ตอนนี้เราสองคนผูกติดอยู่ด้วยกัน ชีวิตเชื่อมโยงถึงกันแล้ว ฉันจะไปทำอะไรแกได้ล่ะ?"

เจียงหลินเฟิงหัวเราะพลางเอ่ยปลอบใจ