บทที่ 210 อับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

หลิวเหวินปินตกใจจนตัวสั่นสะท้าน แต่เขากัดฟันแน่น ไม่กล้าส่งเสียงใดๆ ออกมา

ในเวลานี้ ชายสวมแว่นตากรอบทองที่นั่งอยู่ตรงมุมห้องก็ลุกขึ้นยืนในที่สุด เขาขยับแว่นตา บนใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มแบบมืออาชีพ เดินเข้าไปหาหลิวปิงปิง แล้วยื่นบุหรี่ให้มวนหนึ่ง "ประธานหลิว ใจเย็นๆ ก่อนครับ ใจเย็นๆ โมโหไปก็เสียสุขภาพเปล่าๆ เด็กๆ ก็แบบนี้แหละ เลือดร้อนตามประสาวัยรุ่น ทำอะไรไม่รู้จักคิดบ้างก็เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ อีกอย่าง เรื่องมันก็คลี่คลายไปแล้วไม่ใช่เหรอครับ?"

หลิวปิงปิงรับบุหรี่มา ชายสวมแว่นตากรอบทองก็รีบควักไฟแช็กออกมาจุดให้ทันที เขาสูดควันบุหรี่เข้าปอดลึกๆ ปล่อยให้นิโคตินช่วยระงับอารมณ์ลงเล็กน้อย จากนั้นถึงได้ปรายตามองชายสวมแว่น "ทนายเฉิง ทางฝั่งผู้เสียหายที่แซ่หลี่นั่น คงจะไม่มีปัญหาอะไรตามมาทีหลังแล้วใช่ไหม? อย่าปล่อยให้มีเรื่องวุ่นวายอะไรโผล่มาให้ฉันปวดหัวอีกก็แล้วกัน"

ชายที่ถูกเรียกว่าทนายเฉิงยิ้มอย่างมั่นใจ หยิบเอกสารฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเอกสารแล้ววางลงบนโต๊ะ "ประธานหลิววางใจได้เลยครับ เมื่อตอนบ่ายผมไปที่โรงพยาบาลด้วยตัวเองมาแล้ว ตอนแรกไอ้หมอนั่นก็ปากแข็งอยู่หรอก บอกว่าจะฟ้องร้องให้ถึงที่สุด แต่ผมก็ได้คุยเรื่องความเป็นจริงกับเขาไปแล้วล่ะครับ"

ทนายเฉิงเคาะเถ้าบุหรี่ น้ำเสียงราบเรียบ "ผมบอกเขาว่า เรื่องนี้ถึงแม้เขาจะโดนซ้อมจนเจ็บหนัก แต่เขาก็เป็นคนลงมือก่อน ถ้าจะว่ากันตามกระบวนการทางกฎหมายจริงๆ นั่นก็คือการสมัครใจทะเลาะวิวาท หากถูกตัดสินว่าเป็นการสมัครใจทะเลาะวิวาท ต่อให้เขาไม่ต้องติดคุก แต่ก็ต้องมีประวัติอาชญากรรมติดตัวอยู่ดี"