บทที่ 213 บาดแผลทางใจและการประนีประนอม

ตอนที่ไปส่งเวินอี่หนิงถึงใต้ถุนแฟลต ก็เป็นเวลาตีหนึ่งกว่าแล้ว

เวินอี่หนิงปลดเข็มขัดนิรภัยออก ปรายตามองเจียงหลินเฟิงด้วยความลังเลเล็กน้อย

เธอกัดริมฝีปากล่างเบาๆ เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงหวานนุ่มนวลว่า "ดึกป่านนี้แล้ว... คืนนี้คุณจะค้างที่นี่ไหมคะ? ยังไงก็มีชุดนอนของคุณอยู่แล้ว"

พอประโยคนี้หลุดออกมา บรรยากาศภายในห้องโดยสารก็คลุมเครือชวนให้คิดลึกขึ้นมาในทันที

อันที่จริงในใจของเจียงหลินเฟิงก็รู้สึกหวั่นไหวเหมือนกัน ถ้าเป็นเวลาปกติ เขาคงจะแกล้งทำเป็นปฏิเสธพองามแล้วก็ตอบตกลงไปแล้ว