บทที่ 215 วันวานที่ลุกโชนด้วยไฟฝัน

เดินตามหยางไห่เฟิงเข้าไปในห้องทำงานผู้กำกับ เจียงหลินเฟิงก็ดึงประตูปิดตามหลังอย่างรู้หน้าที่

เมื่อเดินมาถึงหน้าโต๊ะ หยางไห่เฟิงก็โยนสมุดจดลงบนโต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ หยิบกระติกน้ำร้อนมารินน้ำร้อนใส่ แล้วจู่ๆ ก็ถอนหายใจออกมา

"หลินเฟิงเอ๊ย เวลาผ่านไปไวปานโกหก เผลอแป๊บเดียว นายก็มาอยู่สถานีของเราได้เกือบครึ่งปีแล้วสินะ?"

เจียงหลินเฟิงรู้สึกงุนงงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าจู่ๆ ทำไมหยางไห่เฟิงถึงได้มารำพึงรำพันอะไรแบบนี้ ทำได้เพียงเกาหัวแกรกๆ

"นั่นสิครับผู้กำกับหยาง ตอนมาใหม่ๆ ยังรู้สึกว่าหน้าร้อนมันร้อนแทบตายอยู่เลย เผลอแป๊บเดียวก็จะปีใหม่แล้ว"