บทที่ 54 เรื่องราวเล็กๆ ของความรัก

ความง่วงงุนประดุจคลื่นน้ำอันหนาหนักถาโถมเข้าใส่เจียงหลินเฟิงจนมิดล้น

เขานอนแผ่อยู่บนเตียงเดี่ยวหลังแข็งภายในห้องพักของสถานีตำรวจ และแทบจะในวินาทีที่ศีรษะสัมผัสกับหมอน สติรับรู้ของเขาก็ดิ่งลึกเข้าสู่ห้วงนิทราอันสับสนปนเปในพริบตา

ในความขัดเขินนั้น เขารู้สึกตัวว่ากำลังยืนอยู่ท่ามกลางทุ่งหญ้าอันกว้างใหญ่ไพศาลไร้ขอบเขต

ท้องฟ้าสูงเด่นกว้างไกล หมู่เมฆลอยละล่อง ผืนหญ้าเขียวขจีราวกับพรมธรรมชาติ ยามสายลมพัดผ่านพากลิ่นอายความหอมสดชื่นของต้นหญ้าและดอกไม้ป่าอบอวลไปทั่ว

เขาไพล่มือไว้ด้านหลัง ทอดสายตามองไปยังเส้นขอบฟ้าอันไกลโพ้น ในใจบังเกิดความสงบอย่างยิ่ง

ร่างที่แสนคุ้นเคยสายหนึ่งค่อยๆ เดินย่างกรายเข้ามา เธอคือเวินอี่หนิง

เธอสวมชุดเครื่องแบบข้าราชการตำรวจตัวเก่งที่เขาคุ้นตา ทว่าหัวคิ้วและดวงตากลับดูนุ่มนวล แฝงรอยยิ้มบางๆ ยามเดินมาหยุดอยู่ข้างกายเขา

"หลินเฟิง เมื่อกี้คุณบอกว่าจะแสดงอาวุธวิเศษของคุณให้ฉันดูไม่ใช่เหรอคะ?"

เวินอี่หนิงเอียงคอถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น แววตาสดใสกระจ่าง

เจียงหลินเฟิงหันหลังกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มลึกลับยากจะคาดเดา พลางพยักหน้ารับคำ

"อืม อี่หนิง ดูให้ดีๆ นะครับ"

พูดจบ เขาล้วงมือเข้าไปในอกเสื้อ ทว่าสิ่งของที่หยิบออกมากลับไม่ใช่กระบี่บินหรือแผ่นยันต์หยกที่มีไอเซียนอบอวลตามที่จินตนาการไว้ แต่กลับเป็นปืนพกสีดำสนิทประจำกายรุ่นห้าสี่!

เวินอี่หนิงอึ้งค้างไปทันที เธอเปิดตาปริบๆ แสดงสีหน้าแปลกประหลาดพิกล

"หลินเฟิง... นี่มัน... รู้สึกแปลกๆ นะคะ อาวุธวิเศษ... คือปืนพกงั้นเหรอ?"

เจียงหลินเฟิงแสดงสีหน้าเป็นเรื่องปกติธรรมดาอย่างยิ่ง เอ่ยด้วยท่าทางเที่ยงธรรมและเด็ดเดี่ยว

"ผมเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจประชาชน อาวุธวิเศษของผมคือปืนพก เรื่องนี้ปกติมาก และสมเหตุสมผลที่สุดแล้วครับ"

ยังไม่ทันสิ้นเสียงคำ ปืนพกรุ่นห้าสี่ในมือของเขาก็พลันแผ่ประกายแสงจางๆ ออกมา ก่อนจะขยายตัวใหญ่ขึ้นและกว้างขึ้นตามแรงลม เพียงพริบตาก็แปรเปลี่ยนสภาพกลายเป็นปืนพกยักษ์ขนาดเท่าบานประตูที่มีแสงสีหมุนเวียนลอยเด่นอยู่กลางอากาศ มันคือปืนบินยักษ์อย่างนั้นหรือ?!

"ขึ้นมาเลยครับ!"

เจียงหลินเฟิงก้าวเท้าขึ้นไปยืนนำเป็นคนแรก ทรงตัวได้อย่างมั่นคง แล้วยื่นมือส่งให้เวินอี่หนิงที่ยังคงยืนบื้อทำอะไรไม่ถูก

เวินอี่หนิงครึ่งเชื่อครึ่งยื่นมือไปจับมือเขาไว้ แล้วก้าวเท้าขึ้นสู่ ปืนบินยักษ์ คันนั้น ตัวปืนนิ่งสนิทดั่งขุนเขาไม่อาจสั่นคลอน

เจียงหลินเฟิงจิตตั้งมั่น บริกรรมคาถาเสียงต่ำ

"ทะยาน!"

ปืนบินยักษ์พาร่างของคนทั้งสองลอยตัวขึ้นสู่ท้องฟ้าช้าๆ จากนั้นก็พุ่งตัวดัง ฟู่ ทะยานมุ่งหน้าสู่ท้องฟ้าสีครามอย่างรวดเร็วปานลมกรด!

เสียงลมหวีดหวิวข้างใบหู ทุ่งหญ้าใต้ฝ่าเท้าย่อขนาดเล็กลงอย่างรวดเร็ว หมู่เมฆสีขาวอยู่ใกล้แค่เอื้อมมือ

"ว้าว!"

เวินอี่หนิงอดไม่ได้ที่จะหลุดเสียงอุทานด้วยความตื่นเต้น เธอรีบเกาะแขนของเจียงหลินเฟิงไว้แน่น บนใบหน้าเต็มไปด้วยความแปลกใหม่และยินดี

"บินได้จริงๆ ด้วยค่ะ!"

เจียงหลินเฟิงยืนไพล่มือเบื้องหลัง ชายเสื้อสะบัดพริ้วตามแรงลม พยายามรักษามาดของผู้บำเพ็ญเพียรผู้ยิ่งใหญ่พ้นโลกอย่างเต็มที่ ในใจลอบกระหยิ่มยินดี: การขี่ปืนบินท่องนภาแบบนี้ มันดูเท่และดึงดูดสายตากว่าการขี่กระบี่บินตั้งเยอะ!

คนทั้งสองพุ่งทะยานตัดผ่านชั้นเมฆ โลดแล่นอยู่บนท้องฟ้ากว้าง ราวกับโลกทั้งใบสยบอยู่ใต้แทบเท้า

เวินอี่หนิงจากตอนแรกที่มีความตึงเครียด ก็เริ่มผ่อนคลายลงทีละน้อย ถึงขั้นกางแขนทั้งสองข้างออก เพื่อสัมผัสกับกระแสลมบนชั้นบรรยากาศสูง

บินไปบินมา ในขณะที่เจียงหลินเฟิงกำลังคิดคำนวณในใจว่าจะลองวาดลวดลายผาดโผนแบบพลิกตัวกลางเวหา หรือบินควงสว่านทะยานฟ้าโชว์ทักษะขั้นสูงสักหน่อยดีไหม จู่ๆ เสียงสัญญาณเตือนโทรศัพท์มือถือที่ผิดฝาผิดตัวและบาดแก้วหูอย่างยิ่ง ก็ดังแทรกขึ้นมาขัดจังหวะทันที!

"กริ๊งงงงงงง!!!"

ตามมาติดๆ ด้วยเสียงคำรามลั่นประดุจสายฟ้าฟาด ซึ่งดูเหมือนจะดังมาจากนอกโลก จนทำให้ห้วงมิติแห่งความฝันทั้งหมดสั่นสะเทือนเลื่อนลั่น

"ไอ้หนูตัวแสบ! เอาลูกสาวฉันลงมาจากฟ้าเดี๋ยวนี้นะ!!!"

เป็นเสียงของเวินเจิ้นหัวนั่นเอง!

น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธาและ... ความร้อนรใจปนหวงก้าง ราวกับผักกาดขาวที่ฟูมฟักมากับมือถูกเจ้าหมูตัวหนึ่งขุดรากถอนโคนแถมยังพาบินหนีไปต่อหน้าต่อตา?

เสียงคำรามลั่นประโยคนี้ เปรียบเสมือนกระบองที่ฟาดลงกลางหัว เจียงหลินเฟิงสะดุ้งสุดตัว ดีดตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงนอนทันที หัวใจยังคงเต้นระทึกโครมครามไม่เป็นจังหวะ บนหน้าผากถึงกับมีเม็ดเหงื่อซึมออกมาบางๆ

ที่แท้ก็เป็นแค่ความฝัน...

เขากวาดสายตามองไปรอบๆ เป็นห้องพักที่แสนคุ้นตา ด้านนอกหน้าต่างทัศนียภาพเริ่มมืดค่ำลงแล้ว

ความฝันเรื่องการขี่ปืนบินท่องนภาพาเวินอี่หนิงโลดแล่นไปบนฟากฟ้าชั้นเก้า ทั้งดูเหลวไหลไร้สาระทว่ากลับแฝงไปด้วยความหวานซึ้งที่ยากจะอธิบาย และ... ความตลกขบขัน?

เขายกมือขึ้นลูบหน้า เรียกสติกลับมา หยิบโทรศัพท์มือถือที่ยังคงส่งเสียงดังไม่หยุดขึ้นมาดู พบว่าเป็นสายเรียกเข้าจากหมายเลขแปลกหน้าหมายเลขหนึ่ง

เขาแสร้งกระแอมไอเคลียร์ลำคอ แล้วกดรับสาย

"สวัสดีครับ"

"เจียงหลินเฟิง! ฉันเองค่ะ!"

ปลายสายที่ตอบกลับมา เป็นเสียงใสๆ ที่แฝงความเร่งร้อนเล็กน้อยของเวินอี่หนิง

"ฉันเดินทางมาถึงปักกิ่งเรียบร้อยแล้วนะคะ! เพิ่งจะจัดแจงที่พักเสร็จ ซิมการ์ดโทรศัพท์ของฉันยังไม่ได้ทำเรื่องขอใหม่เลย เลยต้องขอยืมโทรศัพท์ของคุณพ่อโทรหาคุณก่อน เพราะกลัวว่าคุณจะเป็นห่วงค่ะ"

เมื่อได้ยินเสียงที่แท้จริงของเวินอี่หนิง ประกอบกับยังคงนึกถึงภาพเหตุการณ์ในความฝันที่พาเธอขี่ปืนบินแล้วโดนว่าที่พ่อตาในอนาคต ตะโกนด่าข้ามมิติ

เจียงหลินเฟิงรู้สึกหนาวๆ ร้อนๆ ที่กลางหลังขึ้นมาอย่างไม่มีปาฏิหาริย์ เขาหัวเราะแห้งแก้เก้อ

"อ่า ถึงปลอดภัยก็ดีแล้วครับ ถึงก็ดีแล้ว ปักกิ่ง... ผมยังไม่เคยไปเลยครับ"

"ความจริงฉันรู้สึกว่าไม่มีความจำเป็นต้องเดินทางมาที่นี่เลยสักนิดค่ะ" น้ำเสียงของเวินอี่หนิงเจือกระแสบ่นอุบอิบเล็กน้อย ทว่ากลับแฝงอารมณ์ออดอ้อนมากกว่า

"ตรวจโน่นตรวจนี่ไม่หยุด ทั้งๆ ที่ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันหายดีเป็นปกติทุกอย่างแล้วแท้ๆ ก็เป็นเพราะคุณนั่นแหละ ที่ยืนกรานบังคับให้ฉันมา"

เจียงหลินเฟิงฟังกระแสคำบ่นที่แฝงความสนิทสนมในสาย ในใจรู้สึกหวานล้ำราวกับได้ดื่มน้ำผึ้งป่า แต่ปากกลับตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ

"แฮ่ม ผมทำแบบนี้ก็เพราะความเป็นห่วงและหวังดีกับคุณนะครับ ตรวจสอบให้ละเอียดถี่ถ้วนอีกครั้ง ทุกคนจะได้สบายใจ เกิดมีอาการบาดเจ็บภายในซ่อนอยู่จะทำอย่างไรครับ?"

"รับทราบแล้วค่า"

เวินอี่หนิงลากเสียงยาว จากนั้น น้ำเสียงของเธอก็เปลี่ยนเป็นจริงจังขึ้นมา แฝงความรู้สึกตึงเครียดและความคาดหวังที่ยากจะสังเกตเห็น

"เจียงหลินเฟิง ฉัน... ฉันอยากจะถามคำถามคุณอย่างจริงจังซักข้อค่ะ"

"ครับ ถามมาได้เลยครับ" เจียงหลินเฟิงเกบรอยยิ้มลง ล่วงรู้ได้ลางๆ ว่าเธอคิดจะถามเรื่องอะไร

"พวกเราสองคนในตอนนี้... นับว่าเป็นความสัมพันธ์แบบไหนกันแน่คะ?" น้ำเสียงของเวินอี่หนิงเบาลง แฝงความขัดเขินตามวิสัยของผู้หญิง

มุมปากของเจียงหลินเฟิงยกยิ้มขึ้น แกล้งทำเป็นเย้าแหย่เธอ

"ผมคิดว่า... ทุกอย่างเข้าใจตรงกันโดยไม่ต้องเอ่ยปากเสียอีกครับ?"

"ก็ฉันอยากฟังคุณพูดออกมาจากปากนี่นา!" เวินอี่หนิงไม่ยอมลดละ น้ำเสียงแง่งอนน่ารัก

เจียงหลินเฟิงราวกับสามารถมองเห็นภาพใบหน้าของเธอที่กำลังพองลมที่แก้มอยู่ที่ปลายสายได้เลย ในใจบังเกิดความรู้สึกนุ่มนวลชวนฝัน

เขากระแอมไอเคลียร์ลำคอ จงใจปรับน้ำเสียงให้ทุ้มต่ำและแฝงกระแสเสน่ห์ ราวกับกำลังท่องบทกวีเอ่ยปากพูดว่า

"อืม... ถ้าอย่างนั้นผมคงต้องพูดประโยคที่ฟังดูเลี่ยนๆ หน่อยแล้วล่ะครับ"

"พูดมาเถอะค่ะ ฉันอยากฟัง" เวินอี่หนิงหลุดหัวเราะเบาๆ อยู่ปลายสาย เต็มไปด้วยความคาดหวัง

เจียงหลินเฟิงปรับอารมณ์ความรู้สึก เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงลึกซึ้งราวกับกำลังท่องบทละครรัก

"คุณเป็นคนที่แตกต่าง เป็นหนึ่งเดียว เป็นความนุ่มนวล เป็นความสะอาดบริสุทธิ์ และเป็นดั่งท้องฟ้ากว้าง..."

"คุณคือถุงมืออันอบอุ่นของผม คือเบียร์เย็นฉ่ำ คือเสื้อเชิ้ตที่อบอวลด้วยกลิ่นอายของแสงแดด และคือความฝันของผมในทุกค่ำคืน..."

เขายังท่องบทกวีไม่ทันจบ ประโยคสนทนาก็ถูกเวินอี่หนิงที่ปลายสายขัดจังหวะด้วยเสียงหลุดขำ ปัง ออกมาเสียก่อน

"หยุดๆๆ เลยค่ะคุณตำรวจเจียง! ฉันไม่ได้ตั้งใจโทรมาเพื่อรับฟังละครวิทยุเรื่อง ความรักของแรด... ไม่ใช่สิ เรื่อง บันทึกรัก ของหนุ่มสาว หรอกนะค๊า! ขอแบบที่มันจริงใจและตรงไปตรงมามากกว่านี้หน่อยได้ไหมคะ?"

เจียงหลินเฟิงที่ถูกจับไต๋ได้ก็หลุดหัวเราะออกมาเช่นกัน เขาเลิกทำตัวตลก ปรับเปลี่ยนน้ำเสียงมาเป็นความจริงจังและนุ่มนวลอย่างที่สุด ส่งผ่านคลื่นสัญญาณสื่อสารไปให้อีกฝ่ายรับฟังอย่างเด่นชัด

"ถ้าอย่างนั้น คุณผู้หมวดเวินอี่หนิงครับ ตัดเรื่องถ้อยคำประดิษฐ์และบทละครทั้งหมดทิ้งไป... คุณ ยินดี จะ มา เป็น แฟน ของ ผม ไหม ครับ?"

ปลายสาย ตกอยู่ในความเงียบงันไปในพริบตา

เหลือเพียงเสียงสัญญาณการหายใจแผ่วเบาของกันและกันเท่านั้น

ผ่านไปสองสามวินาที เสียงของเวินอี่หนิงก็ดังแว่วมา เบามาก นุ่มนวลมาก ทว่ากลับราวกับขนนกที่คอยปัดไล้ขั้วหัวใจของเจียงหลินเฟิงให้สั่นไหว

"ฉัน... ยินดีค่ะ"

คำสามคำสั้นๆ ราวกับพกพาพลังมนตราอันมหาศาล ทำให้หัวใจของเจียงหลินเฟิงถูกเติมเต็มด้วยความรู้สึกยินดีและอิ่มเอิบใจอย่างที่สุด

"เอาล่ะค่ะ ไม่คุยกับคุณแล้ว" เสียงของเวินอี่หนิงกลับคืนสู่น้ำเสียงปกติธรรมดา ทว่ากลับซ่อนความหวานชื่นไว้ไม่มิด

"ดูเหมือนคุณหมอจะมาขอเจาะเลือดของฉันไปตรวจอีกหลอดแล้วล่ะค่ะ ไว้ฉันทำเรื่องขอซิมการ์ดอันเดิมคืนได้เมื่อไหร่ ค่อยคุยกันใหม่นะ!"

"ครับ ติดต่อมาได้ตลอดเวลาเลยครับ"

หลังจากวางสาย เจียงหลินเฟิงยังคงถือโทรศัพท์มือถือค้างไว้ในท่าเดิมอยู่อีกสองสามวินาที

จากนั้น เขาก็ทิ้งตัวหงายหลังลงนอนแผ่บนเตียงอีกครั้ง สายตาเหม่อมองคราบสีบนเพดานห้องพักที่เริ่มหลุดล่อน มุมปากขยับขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ อย่างควบคุมไม่ได้ สุดท้ายก็ถึงกับระเบิดเสียงหัวเราะอย่างไร้เสียงออกมาคนเดียวอย่างบ้าคลั่ง

ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเวินอี่หนิง บัดนี้ได้ถูกกำหนดสถานะอย่างเป็นทางการแล้ว ผ่านโทรศัพท์ที่ข้ามสายทางไกลนับพันกิโลเมตรเครื่องนี้!

กระแสความตื่นเต้นและยินดีอันมหาศาลไหลเวียนไปทั่วเส้นชีพจรและร่างกาย เขาดีดตัวลุกขึ้นยืนในท่าปลาสปริงตัวจากเตียงทันที เดินวนไปเวียนมาภายในห้องพักแคบๆ สองสามรอบ และอดไม่ได้ที่จะยกกำหมัดชกเข้าใส่ความว่างเปล่าในอากาศ เพื่อระบายความดีใจ ราวกับเด็กผู้ชายที่เพิ่งได้รับของเล่นชิ้นโปรดที่ถูกใจที่สุด

หลังผ่านพ้นความดีใจขั้นสุด สัญชาตญาณในวิชาชีพของเจ้าหน้าที่ตำรวจก็ผุดขึ้นมาในหัวตามระเบียบ

"อืม... กำหนดสถานะความสัมพันธ์แล้ว ถ้าอย่างนั้นวันหน้า... คงต้องระวังเรื่องผลประโยชน์ทับซ้อนหรือการปฏิบัติหน้าที่ในสายงานเดียวกันสินะ?"

เขายกมือขึ้นเกาคาง พลางคิดคำนวณในใจไปเรื่อยเปื่อย

"ตามระเบียบข้อบังคับที่เกี่ยวข้อง บุคคลที่เป็นเครือญาติสายตรงหรือผู้รักคู่ครอง ดูเหมือนจะไม่สามารถปฏิบัติงานในหน่วยงานที่มีความเกี่ยวข้องโดยตรงหรือขึ้นตรงต่อกันได้? แบบนี้วันหน้าหากผมได้เลื่อนตำแหน่ง หรือเขาทำเรื่องย้ายสายงาน... พวกเราก็คงไม่สามารถทำงานอยู่ในสถานีตำรวจเดียวกันได้ใช่ไหม? หรืออาจจะ... อยู่ในกองบังคับการเดียวกันไม่ได้เลยด้วยซ้ำ?"

ความคิดนี้เพิ่งจะผุดขึ้นมา ก็ถูกตัวเขาเองเอ่ยปากปฏิเสธทิ้งไปทันที

"เฮ้อ จะไปคิดเรื่องราวที่ยังมาไม่ถึงให้ปวดหัวทำไมกัน! ตอนนี้เป็นแบบนี้ก็ดีที่สุดแล้ว!"

ในขณะที่เขากำลังจมดิ่งอยู่กับความหวานชื่นของสถานการณ์ที่เพิ่งกำหนดสถานะความสัมพันธ์ และคิดคำนวณอนาคตไปเรื่อยเปื่อย เสียงเคาะประตูห้องพักก็ดังขึ้น ตึง ตึง ตึง

เสียงเคาะประตูทำลายความคิดฟุ้งซ่านของเขาลง

ใครกันนะที่มาเคาะประตู? ผู้กำกับหยาง? เจ้าซวี่? หรือว่าจะเป็น...

"มาแล้วครับ!"

เขาส่งเสียงตอบรับ จัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่จากการนอนหลับให้เรียบร้อย แล้วสาวเท้าเดินไปเปิดประตูห้องพักทันที