บทที่ 74 คราวนี้ทำเรื่องใหญ่ค้ำฟ้าเสียแล้ว

ชายฉกรรจ์สามคนที่ทำหน้าที่รักษาการณ์อยู่บริเวณหน้าประตูห้องสุขา เมื่อได้ยินเสียงหลุดกรีดร้องและเสียงวัตถุอุปกรณ์กระแทกชนกันดังสนิทมาจากด้านใน พวกมันก็รีบใช้ออกด้วยกระบวนท่าหลอกสองสามท่า เพื่อเบี่ยงเบนและสลัดหนีจากการพัวพันของกลุ่มคู่ต่อสู้ทันที ก่อนจะพากันล่าถอยพุ่งตัวกลับเข้าสู่ด้านในห้องสุขาพร้อมๆ กัน

ทว่าในวินาทีที่ภาพปรากฏต่อสายตา มองเห็นเจียงหลินเฟิงกำลังใช้ฝ่าเท้าเหยียบอยู่บนเรือนร่างของเพื่อนร่วมงานที่นอนหมดสติอยู่บนพื้นปูน ส่วนเพื่อนร่วมงานอีกคนก็นอนสลบไสลไม่ได้สติจมกองเลือดอยู่ข้างผนังตึก แววตาของคนทั้งสามก็พลันขึ้นสีแดงก่ำด้วยความโกรธาแค้นเคืองและแฝงไปด้วยกระแสจิตสังหารอันมหาศาลในพริบตา!

มีชายฉกรรจ์คนหนึ่งระเบิดอารมณ์บ้าคลั่งโดยไม่สนสภาวะแวดล้อมอันใด ขยับท่อนแขนเงื้ออาวุธมีดสั้นในมือพุ่งตัวตรงดิ่งหมายจะเข้ามาประทุษร้ายร่างกายเจียงหลินเฟิงทันที!

เจียงหลินเฟิงมีระดับปฏิกิริยาตอบสนองที่แคล่วคล่องว่องไวมาก เขาเอื้อมมือไปคว้าเอาขวดเครื่องดื่มเปล่าที่ไม่รู้ว่าใครวางทิ้งไว้ในบริเวณใกล้เคียงขึ้นมาถือไว้ พลางใช้ออกด้วยระดับความแม่นยำสูงสับฟันฟาดกระแทกเข้าใส่ส่วนหัวของอีกฝ่ายเต็มแรง!

เพล้ง!

เศษขวดแก้วแตกหักกระจายร่วงกราว ชายฉกรรจ์คนนั้นหลุดเสียงร้องทึบหนหนึ่งก่อนจะล้มคว่ำลงไปนอนแผ่อยู่บนพื้นห้องทันที โลหิตสีแดงสดไหลพุ่งทะลักออกมาจากบาดแผลบนศีรษะไม่ขาดสาย

ในห้วงเวลานั้น ชายฉกรรจ์อีกคนที่มีหนวดเคราดกครึ้ม ยามมองเห็นภาพพยานหลักฐานความเก่งกล้าสามารถและพละกำลังอันทรงพลังเหนือมนุษย์ของเจียงหลินเฟิง บนใบหน้าก็ฉายประกายความดุร้ายและอำมหิตขึ้นมาทันที มันตัดสินใจฉีกกฎระเบียบความรุนแรงหน้าฉาก ขยับท่อนแขนยื่นไปล้วงเอาวัตถุอุปกรณ์อาวุธปืนพกสั้นสีดำออกมาจากบริเวณรอบเอวชั่วพริบตา พลางเล็งปากกระบอกปืนตรงมาทางเจียงหลินเฟิง แล้วออกแรงเหนี่ยวไกปืนลั่นไกทันทีเด็ดขาด!

ปัง!

กระแสเสียงปืนระเบิดดังสนิทกึกก้องสะท้อนไปทั่วบริเวณพื้นที่อันคับแคบของห้องสุขา จนแทบจะทำลายแก้วหูของผู้พบเห็นให้ฉีกขาดไปในพริบตา!

ทว่าเจียงหลินเฟิงในวินาทีวิกฤตที่ฝ่ายตรงข้ามขยับท่อนแขนล้วงเอาอาวุธปืนออกมา ประสิทธิภาพการยกระดับขีดความสามารถของเบญจสัมผัสและพละกำลังร่างกายที่ได้รับมาจากขั้นรวบรวมลมปราณระดับสิบก็ถูกขับเคลื่อนใช้งานจนถึงขีดสุดล่วงหน้าแล้ว!

เขาอาศัยสัญชาตญาณความไวเหนือมนุษย์ในการขยับโครงสร้างร่างกายสไลด์เบี่ยงวูบไปด้านข้างชั่วพริบตา กระสุนปืนพุ่งเฉียดผ่านบริเวณหัวไหล่ของเขาไปปักเข้าใส่ผนังตึกด้านหลังเต็มแรง หลงเหลือไว้เพียงรอยกระสุนปืนและเศษปูนที่หลุดล่อนออกมาหนึ่งจุด

เจียงหลินเฟิงยามสลัดหนีภัยอันตรายจากกระสุนปืนเสร็จสิ้น ร่างกายไม่มีความชะชะงักงันเลยแม้แต่นิดเดียว เขาขยับฝีเท้าประดุจภูตผีพุ่งตัวคืบคลานเข้าประชิดเรือนร่างของไอ้หนวดเคราดกครึ้มในพริบตา พลางใช้ออกด้วยกระบวนท่าหมัดกระแทกกระทั้นประดุจหยาดฝนสาดกระหน่ำ ทุกหมัดล้วนออกแรงทุบฟันฟาดกระแทกเข้าใส่บริเวณใบหน้าและท่อนล่างช่องท้องของอีกฝ่ายอย่างรุนแรงต่อเนื่อง!

ปึ้ก! ปึ้ก! ปึ้ก!

ไอ้หนวดเคราดกครึ้มไม่มีโอกาสแม้แต่จะขยับท่อนแขนเหนี่ยวไกปืนลั่นไกเป็นนัดที่สองเลยด้วยซ้ำ มันโดนกระแสหมัดอันทรงพลังมหาศาลทุบฟันจนโครงสร้างใบหน้าบิดเบี้ยวผิดรูป สันจมูกหักโค่นจมลงไป ฟันสารพัดซี่หลุดกระเด็นพุ่งออกมาพร้อมกับกระแสโลหิต วัตถุอุปกรณ์อาวุธปืนในมือหลุดร่วงหล่นลงพื้นห้อง ก่อนที่ร่างทั้งร่างจะอ่อนเปลี้ยทรุดลงไปนอนกองอยู่บนพื้นปูนหมดสภาพไม่อาจขยับเขยื้อนได้อีกต่อไป

ชายฉกรรจ์คนสุดท้ายที่เหลืออยู่ ยามจ้องมองดูเจียงหลินเฟิงที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าประดุจเทพแห่งสงครามผู้ไร้พ่าย ลำพังเพียงแค่สองมือเปล่าก็สามารถแย่งชิงอาวุธและสลัดหนีวิถีกระสุนปืน แชมยังมีพละกำลังหมัดและเท้าที่หนักหน่วงรุนแรงจนน่ากลัวขนาดนี้ ในมือของมันแม้จะยังคงถืออาวุธมีดสั้นอยู่ ทว่าท่อนแขนกลับสั่นระริกไม่กล้าก้าวเท้าเดินหน้าเข้ามาเปิดฉากต่อสู้ประดุจเดิมเลยแม้แต่นิดเดียว แววตาทั้งสองข้างเอ่อล้นไปด้วยกระแสความตื่นตระหนกขวัญเสียและหวาดกลัวอย่างถึงขีดสุด

ในยามนั้น ซุนป๋อเฉียงก็นำพากำลังพลกลุ่มใหญ่พุ่งตัวตามเข้ามาด้านในห้องสุขาสำเร็จ บนเรือนร่างของแต่ละคนต่างก็มีร่องรอยบาดแผลพยานหลักฐานความรุนแรงปรากฏให้เห็นประปราย ทว่าในวินาทีที่ภาพทัศนียภาพภายในห้องสุขาปรากฏต่อสายตา โดยเฉพาะการได้เห็นเจียงหลินเฟิงยืนนิ่งสงบไร้ร่องรอยบาดแผลใดๆ อยู่ตรงจุดศูนย์กลาง บนพื้นมีคนนอนหมดสภาพอยู่สองคน ข้างผนังตึกมีคนนอนสลบไสลอยู่อีกคน แชมยังมีคนโดนเศษขวดแก้วฟาดหัวแตกโลหิตอาบอยู่อีกราย ส่วนไอ้หนวดเคราดกครึ้มที่เป็นคนถืออาวุธปืนยามนี้โดนทุบตีจนใบหน้าบิดเบี้ยวบวมช้ำจนจำสภาพเดิมไม่ได้แล้ว...

เจ้าหน้าที่และกำลังพลทุกคนในที่นั้นต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกด้วยความตื่นตะลึง อ้าปากค้างตาค้างทำอะไรไม่ถูกไปตามๆ กัน

ซุนป๋อเฉียงจ้องมองใบหน้าของเจียงหลินเฟิงนิ่งอึ้งอยู่เป็นเวลานาน กว่าจะสามารถเค้นเอาถ้อยคำอุทานหยาบคายที่เต็มไปด้วยกระแสความตื่นตระหนกยากจะเชื่อสายตาตัวเองหน้าฉากออกมาได้ประโยคหนึ่งว่า

"เชี่ย... เชี่ยช่ะ!! หลิ่วเหวินปิน... นาย... นายแม่งเป็นเทพแห่งสงครามกลับชาติมาเกิดรึไงวะ?!"

ทว่าหลังจากกระแสความตื่นตะลึงผ่านพ้นไป ในอกของซุนป๋อเฉียงก็บังเกิดกระแสความหนาวเหน็บแล่นพล่านขึ้นมาตั้งแต่ฝ่าเท้าตรงดิ่งขึ้นสู่สมองทันที

"ฉิบหายแล้ว! คราวนี้เกิดเรื่องราวใหญ่โตค้ำฟ้าแล้วเว้ย!"

เขาดึงสติรับรู้กลับมาได้รีบร้องสั่งการกลุ่มรุ่นน้องที่ยังพอขยับร่างกายได้ลนลาน

"เร็วเข้า! ริบเอาวัตถุอุปกรณ์อาวุธและสิ่งของผิดกฎหมายของพวกมันมาให้หมด! ควบคุมตัวพวกมันไว้ให้ดี! จัดแจงปิดบานประตูสถานบริการลงซะ วันนี้งดเปิดทำการให้บริการลูกค้าทุกกรณีเว้ย!"

กลุ่มรุ่นน้องต่างพากันตื่นตระหนกขวัญเสียกับภาพตรงหน้าและเสียงปืนระเบิดคราวนั้นจนลนลานทำอะไรไม่ถูก รีบพากันขยับท่อนแขนเก็บกู้เอามีดสั้นและวัตถุอุปกรณ์อาวุธปืนพกสั้นที่ตกอยู่บนพื้นห้องมาจัดเก็บไว้ พลางออกแรงกดร่างของชายฉกรรจ์ชาววีเกอร์สองคนที่มีสติรับรู้อยู่ให้นอนราบลงกับพื้นแน่น

ระบบเครื่องขยายเสียงและเสียงดนตรีภายในสถานบันเทิงถูกสั่งปิดไปตั้งนานแล้ว บรรดาลูกค้าด้านนอกเมื่อได้ยินเสียงปืนระเบิดและเหตุการณ์ทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกาย ส่วนใหญ่ต่างพากันตื่นตระหนกขวัญเสียออกวิ่งหน้าตั้งหลบหนีออกจากสถานบริการไปจนเกือบหมดสิ้น เหลือทิ้งไว้เพียงกลุ่มประชากรใจกล้าไม่กี่คนที่ยังคงปักหลักทอดสายตามองสำรวจอยู่ห่างๆ

ซุนป๋อเฉียงดึงท่อนแขนของเจียงหลินเฟิงพาเดินก้าวออกจากห้องสุขา ใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด พลางหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา นิ้วมือสั่นระริกขยับกดต่อสายสัญญาณตรงไปหาเบอร์โทรศัพท์เบอร์หนึ่งทันที

"พี่หลงครับ... เกิด... เกิดเรื่องราวใหญ่วินาศกรรมขึ้นที่ร้านแล้วครับ!" ทันทีที่ปลายสายสัญญาณกดรับ ซุนป๋อเฉียงก็รีบเอ่ยปากรายงานสถานการณ์ด้วยน้ำเสียงลนลานตื่นตระหนก

ปลายสายสัญญาณส่งกระแสเสียงทุบต่ำและแหบพร่าตอบกลับมา

"เสี่ยวเฉียง? มีความลนลานเรื่องราวอะไรกันฮะ? ค่อยๆ เล่าความจริงมาซะ"

"ที่ร้าน... ที่ร้านมีก๊วนกำลังพลชาววีเกอร์เดินทางมาสร้างสถานการณ์และเปิดฉากทะเลาะวิวาททำร้ายร่างกายคนครับ เปิดศึกตะลุมบอนร่วมกับกำลังพลของพวกเรายกใหญ่เลยล่ะครับ! ยามนี้... ยามนี้พวกเราสามารถควบคุมตัวคนร้ายไว้ได้หมดแล้วครับ เพียงแต่ว่า... เพียงแต่ว่าเฝิงจวินได้รับบาดเจ็บสาหัสและอาการย่ำแย่มากเลยครับ โดนมีดสั้นแทงเข้าที่ช่องท้องตั้งหลายมีด กระแสโลหิตพุ่งทะลักไหลเวียนออกมาไม่ยอมหยุดเลยครับพี่!" ซุนป๋อเฉียงเอ่ยปากรายงานด้วยระดับความเร็วที่สูงมาก น้ำเสียงเจือกระแสสะอื้นไห้

"ว่าอย่างไรนะ?!"

น้ำเสียงของจางเสี่ยนหลงที่ปลายสายพลันปรับระดับเสียงให้สูงขึ้นทันทีด้วยความโกรธา

"แล้วอาการของคนในยามนี้เป็นอย่างไรบ้าง? สิ้นใจไปแล้วหรือยัง?"

"ยังครับ... แต่ดูจากสภาพหน้าฉากแล้วร่อแร่เต็มทนครับ..."

"แม่งเอ๊ย! รีบจัดส่งกำลังพาร่างส่งโรงพยาบาลด่วนที่สุดเลยเว้ย! ห้ามปล่อยให้มีคนมาสิ้นใจตายภายในสถานบริการถิ่นของกูเด็ดขาด! กูจะรีบเดินทางไปที่ร้านเดี๋ยวนี้แหละ!" จางเสี่ยนหลงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดเคร่งขรึม ก่อนจะกดตัดสายสัญญาณไปทันที

ซุนป๋อเฉียงยื่นมือไปเช็ดหยาดเหงื่อเย็นเยียบบนหน้าผากตลบหนึ่ง พลางหันหน้าไปทอดสายตามองดูเจียงหลินเฟิงที่ยังคงมีสีหน้าท่าทางนิ่งสงบมั่นคงอยู่ด้านข้าง แล้วเบือนสายตาไปมองสำรวจอาอิคูลี่ที่เดินก้าวตามหลังออกมา

"เหวินปิน แฟนสาวของคุณ... ไม่ใช่กลุ่มชาติพันธุ์วีเกอร์หรอกเหรอครับ? พอจะหยิบยื่นความช่วยเหลือช่วยเอ่ยปากซักไซ้ข้อมูลสืบเสาะถ้อยคำจากปากของไอ้สองคนด้านในห้องสุขาที่ยังพอพูดจาได้ให้หน่อยได้ไหมครับ ว่าพวกมันมีประวัติและที่มาที่ไปซ่อนเร้นอย่างไรกันแน่? แม่งเอ๊ย พฤติกรรมการลงมือมันช่างโหดเหี้ยมทารุณอำมหิตเหลือเกิน!" ซุนป๋อเฉียงในยามนี้ไม่มีแก่ใจจะมารักษาระเบียบหน้าตาในสังคมอีกต่อไปแล้ว

อาอิคูลี่หันหน้ามาทอดสายตามองทางเจียงหลินเฟิง เจียงหลินเฟิงกดศีรษะพยักหน้ารับคำเบาๆ หนึ่งตลบ

เธอสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครา สะกดกั้นความอึดอัดใจจากภาพพยานหลักฐานความรุนแรงและคราบโลหิตเมื่อครู่ลงไป เยื้องเท้าเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าประตูห้องสุขา พลางจดจ้องมองดูชายฉกรรจ์ที่นอนโดนกดร่างอยู่บนพื้นห้อง แล้วจึงเปิดปากเอ่ยปากซักไซ้ข้อมูลด้วยภาษาอุยกูร์ที่ชัดเจนราบรื่นไปสองสามประโยค

ชายฉกรรจ์คนนั้นแม้ศีรษะจะมีโลหิตไหลอาบ ทว่าแววตากลับยังคงแฝงกระแสความดุร้ายคุกคามไม่ยอมลดละ มันถลึงตาจ้องมองอาอิคูลี่ด้วยความโกรธา พลางพ่นถ้อยคำภาษาถิ่นจิกกัดโต้ตอบกลับมาเป็นชุด น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงพยาบาทอาฆาตและความข่มขู่คุกคามอย่างถึงขีดสุด

อาอิคูลี่หลังจากรับฟังรายละเอียดข้อความเสร็จสิ้น สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นมาเล็กน้อย เธอเยื้องเท้าเดินกลับมาหยุดอยู่ข้างกายของซุนป๋อเฉียงและเจียงหลินเฟิง ก่อนจะลดระดับเสียงให้ต่ำลงทำหน้าที่แปลรายละเอียดข้อความให้ฟัง

"เขาบอกว่า... พวกเราทุกคนประสบพบเจอแต่ความวิบัติและไม่มีวันรอดชีวิตแน่นอนค่ะ บุคคลกลุ่มนี้ เป็นกำลังพลในทีมงานของฮาลี่ค่ะ"

"ฮาลี่งั้นเหรอ?!"

เมื่อซุนป๋อเฉียงได้ยินชื่อเรียกขานชื่อนี้ ใบหน้าพลันแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดไร้สีเลือดในพริบตา ปากคอยพ่นคำอุทานอุบอิบไม่หยุด

"แม่งเอ๊ย... แม่งเอ๊ย... เป็นกำลังพลของฮาลี่จริงๆ ด้วย! คราวนี้ทำเรื่องใหญ่วินาศกรรมค้ำฟ้าแล้วเว้ย!"

เขาเอื้อมมือไปคว้าท่อนแขนของเจียงหลินเฟิงไว้แน่น น้ำเสียงเจือกระแสความลนลานตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"เหวินปิน! นายกับแฟนสาวรีบจัดแจงเดินทางหลบหนีไปซะ! ตอนนี้เลย! เดี๋ยวนี้เลย! รีบเดินทางออกจากชุมชนหวงเหลียงไปซะ ไม่ใช่สิ ต้องเดินทางออกจากเมืองอูซื่อไปเลยถึงจะปลอดภัยเว้ย!"

ปากก็เอ่ยคำสั่งการไป มือก็ลนลานยื่นไปล้วงเอาเงินสดธนบัตรเป็นปึกออกมาจากกระเป๋าเสื้อ ดูจากระดับความหนาแล้วน่าจะมีจำนวนประมาณสอง千สองพันหยวน จัดแจงออกแรงยัดใส่มือของเจียงหลินเฟิงทันที

"เงินก้อนนี้นายรับไว้ซะ ถือเสียว่าเป็นทุนรอนค่าเดินทางกบดานซ่อนตัว! พี่คนนี้ต้องขอโทษนายด้วยจริงๆ นึกไม่ถึงเลยว่าจะทำให้นายต้องมาก้าวขาพัวพันกับเรื่องราวอันตรายร้ายแรงขนาดนี้!"

เจียงหลินเฟิงถือเงินก้อนนั้นไว้ พลางแสร้งทำสีหน้าท่าทางไม่เข้าใจตรรกะเหตุผลหน้าฉากเอ่ยถามว่า

"พี่ซุนครับ ชายชื่อฮาลี่คนนี้มีความน่ากลัวและบารมีมหาศาลขนาดนั้นเชียวเหรอครับ? พฤติกรรมของพวกมันมีวัตถุอุปกรณ์อาวุธปืนติดตัว เรื่องนี้ในแง่ของข้อกฎหมายก็นับเป็นความผิดทางอาญาขั้นรวบรวมความผิดร้ายแรงแล้วนะครับ หากสถานการณ์ย่ำแย่พวกเราก็แค่ทำเรื่องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจสิครับ! ให้เจ้าหน้าที่ตำรวจนำกำลังพลรุดมาปิดล้อมกวาดล้างพวกมันให้หมดสิ้นไปทั้งก๊วน แบบนี้มันจะไม่สะดวกและราบรื่นกว่างั้นเหรอครับ?"

"แจ้งความหาพ่องมึงเหรอวะ!"

ซุนป๋อเฉียงตึงเครียดจนต้องขยับเท้ากระทืบพื้น

"หากทำเรื่องแจ้งความต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจขึ้นมา ธุรกิจการค้าสถานบริการของพวกเราย่อมต้องโดนสั่งปิดสั่งระงับการดำเนินงานน่ะสิ วันหน้าจะให้พวกเราไปหลอมรวมกบดานใช้ชีวิตอยู่ในวงการนอกกฎหมายต่อได้อย่างไรกันฮะ? เรื่องราวในวงการ ย่อมต้องอาศัยหลักเกณฑ์ความถูกต้องของวงการมาใช้ในการจัดการสิเว้ย! สิ่งสำคัญที่สุด... เหวินปิน นายเล่นลงมือทุบตีกำลังพลของฮาลี่จนมีสภาพเสื่อมโทรมย่ำแย่ปางตายขนาดนี้ มีหรือที่พวกมันจะยอมปล่อยวางความแค้นเคืองและไม่คิดบัญชีกับนาย พละกำลังร่างกายของนายอาจจะแข็งแกร่งจริงอยู่หรอก ทว่าพฤติกรรมการลงมือในทางลับมันยากที่จะระมัดระวังตัวได้ตลอดเวลานะเว้ย! เชื่อคำแนะนำของพี่เถอะ รีบเดินทางหลบหนีไปซะ!"

ทว่า กรอบความคิดในหัวของเจียงหลินเฟิงในยามนี้ กลับกำลังคิดคำนวณว่าเป็นโอกาสครั้งสำคัญที่จะได้อาศัยสถานการณ์ในการสืบเสาะตรวจสอบข้อมูลโครงสร้างกำลังพลและทำเลที่ตั้งของฮาลี่ให้กระจ่างชัดเจนต่างหาก แต่ปากกลับเอ่ยคำตอบกลับหน้าฉากไปว่า

"พี่ซุนครับ อย่าเพิ่งตึงเครียดไปเลยครับ พวกเราปักหลักรอคอยให้พี่หลงเดินทางมาถึงก่อน ค่อยดูว่าพี่หลงจะมีความเห็นและแนวทางการจัดวางสถานการณ์อย่างไรดีกว่าครับ เรื่องราวในคราวนี้ไม่ใช่ฝั่งพวกเราที่เป็นฝ่ายเริ่มต้นเปิดฉากประทุษร้ายร่างกายก่อนแท้ๆ อย่างไรเสียก็ต้องพึ่งพาตรรกะเหตุผลมาพูดคุยกันสิครับ"

ซุนป๋อเฉียงยังคงมีความต้องการจะเอ่ยปากเกลี้ยกล่อมต่อ ทว่าหูกลับได้ยินเสียงฝีเท้าเร่งร้อนขบวนใหญ่ดังแว่วมาจากบริเวณทางเข้าสถานบันเทิงเสียก่อน

มองเห็นชายฉกรรจ์คนหนึ่งสวมใส่เสื้อคลุมหนังสีดำ อายุราวสี่十สี่สิบกว่าปี รูปร่างทรหดแคล่วคล่องว่องไว ทว่ากิริยาท่าทางยามเดินก้าวขา ท่อนขาฝั่งซ้ายกลับมีลักษณะกะเผลกเล็กน้อย นำพากำลังพพลูกน้องหน้าตาเคร่งขรึมเย็นชาสี่ห้าคน เดินดุ่มๆ เข้ามาด้านในด้วยท่าทางเร่งร้อนและโกรธาอย่างถึงขีดสุด

บุคคลที่เดินทางมาถึง ก็คือพี่ใหญ่ของซุนป๋อเฉียง เป็นเจ้าของสถานบริการและเถ้าแก่ผู้อยู่เบื้องหลังธุรกิจนอกกฎหมายหลายแห่งในเขตพื้นที่แถบนี้ มีชื่อเรียกขานว่าจางเสี่ยนหลง

ใบหน้าของจางเสี่ยนหลงเคร่งขรึมมืดมนจนแทบจะมีหยาดน้ำพุ่งออกมา แววตากวาดมองสำรวจสภาพความพังทลายระเกะระกะภายในสถานบันเทิงและบานประตูห้องสุขาที่ปิดสนิทตลบหนึ่ง ก่อนจะเยื้องเท้าเดินตรงมาหยุดอยู่ตรงหน้าของซุนป๋อเฉียงทันที

เพียะ!

ฝ่ามือหนักหนาสับฟันฟาดตบเข้าใส่ใบหน้าของซุนป๋อเฉียงฉาดใหญ่เสียงดังสนั่งลั่น

"ไอ้เศษขยะ! เกิดเรื่องราววินาศกรรมอะไรขึ้นฮะ? อธิบายความจริงมาให้กระจ่างชัดเดี๋ยวนี้!" น้ำเสียงของจางเสี่ยนหลงไม่ได้ดังกึกก้อง ทว่ากลับแฝงไปด้วยกระแสบารมีและความกดดันที่ชวนให้ผู้รับฟังเกิดอาการสั่นสะท้านในอกยิ่งนัก

ซุนป๋อเฉียงเอามือกุมแก้ม ไม่กล้าแสดงพฤติกรรมปิดบังซ่อนเร้นข้อมูลใดๆ ทั้งสิ้น รีบจัดแจงบอกเล่ารายละเอียดข้อเท็จจริงทั้งหมด ตั้งแต่จุดเริ่มต้นเรื่องราวที่ไอ้ผมเหลืองโดนทำร้ายร่างกาย ไปจนถึงเหตุการณ์เปิดศึกตะลุมบอนความรุนแรงภายในห้องสุขา รายงานสถานการณ์อย่างรวดเร็วรอบหนึ่ง

ยามได้ยินข้อเท็จจริงว่าจุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมด บังเกิดขึ้นเพียงเพราะต้องการแย่งชิงดวงวิญญาณหญิงสาวคอยร่วมเต้นรำในมุมมืดคนหนึ่ง จางเสี่ยนหลงก็ตึงเครียดจนเส้นเลือดบนหน้าผากปูดโปนเด่นชัด สะบัดท่อนแขนตบเข้าใส่ใบหน้าอีกฝั่งของซุนป๋อเฉียงซ้ำอีกฉาดใหญ่ทันที!

"ไอ้เศษขยะเอ๊ย! แม่งเอ๊ยผู้หญิงบริการทางเพศประเภทนั้นหาจากทำเลพื้นที่ไหนมาทดแทนไม่ได้รึไงฮะ? ถึงได้ทำเรื่องสิ้นคิดไปก่อเรื่องทะเลาะวิวาทจนต้องมาสร้างความแค้นเคืองร่วมกับฮาลี่แบบนี้? พวกมึงแม่งหมดความต้องการที่จะมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ต่อแล้วใช่ไหมวะ!" จางเสี่ยนหลงตวาดเสียงต่ำ ทรวงอกกระเพื่อมไหวรุนแรงด้วยความโกรธา

ตัวเขาหลอมรวมใช้ชีวิตอยู่ในวงการมานานหลายปี บรรดาลูกน้องระดับล่างในกลุ่มอาจจะไม่มีความรู้ความเข้าใจ ทว่าตัวเขาหยั่งรู้ดีที่สุดว่าชายชื่อฮาลี่คนนั้นมีความน่ากลัวและอันตรายร้ายแรงขนาดไหน นั่นคือบุคคลสายแข็งที่มีพฤติกรรมโหดเหี้ยมอำมหิตที่แม้กระทั่งหัวหน้ากลุ่มอิทธิพลนอกกฎหมายในเขตพื้นที่อื่นๆ ต่างพากันปฏิเสธไม่ยอมเข้าไปข้องเกี่ยวหรือสร้างข้อพิพาทด้วยง่ายๆ แชลมีกระแสข่าวลือหนาหูว่าเบื้องหลังของมันมีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์เชื่อมโยงกับกองกำลังกลุ่มแนวคิดสุดโต่ง มีรูปแบบพฤติกรรมการลงมือที่ไร้ซึ่งหลักเกณฑ์ความถูกต้องใดๆ ทั้งสิ้น

และสิ่งสำคัญที่สุดคือฝ่ายตรงข้ามมีวัตถุอุปกรณ์อาวุธปืนติดตัว คุณลักษณะของเรื่องราวจึงมีความรุนแรงและย่ำแย่กว่าปกติมหาศาล

สายตาของเขาเริ่มกวาดมองสำรวจเรือนร่างของเจียงหลินเฟิงและอาอิคูลี่ที่อยู่ด้านข้าง พลางหยุดสายตาค้างไว้ที่ใบหน้าของเจียงหลินเฟิงครู่หนึ่ง แฝงกระแสความหยั่งเชิงตรวจสอบ

ซุนป๋อเฉียงรีบเปิดปากแนะนำข้อมูลส่วนบุคคลทันที

"พี่หลงครับ นี่คือหลิ่วเหวินปิน เป็นพี่น้องคนใหม่ที่เพิ่งจะมาช่วยงานในกลุ่มครับ วันนี้... วันนี้หากไม่มีความสามารถและพละกำลังของเขาคอยช่วยรับมือสถานการณ์ พวกเราทุกคนย่อมต้องประสบพบเจอสภาพที่เสื่อมโทรมย่ำแย่กว่านี้หลายเท่าตัวแน่นอนครับ"

จางเสี่ยนหลงจ้องมองใบหน้าของเจียงหลินเฟิง แววตาเฉียบคมทว่าไม่ได้เอ่ยปากซักไซ้รายละเอียดสิ่งใดต่อ

ในยามนี้เขาไม่มีแก่ใจจะมาให้คุณค่าความสำคัญกับประชากรหน้าใหม่หรอก

สิ่งสำคัญอันดับแรกสูงสุดในเวลานี้ คือการหาหนทางระงับดับไฟความโกรธาของฮาลี่ลงให้ได้เด็ดขาด

เขาสูดลมหายใจเข้าลึกหนึ่งครา คล้ายกับมีข้อสรุปคำสั่งการบางอย่างในใจ สีหน้าแปรเปลี่ยนเป็นความเคร่งเครียดและเคร่งขรึมอย่างถึงขีดสุด เอ่ยสั่งการซุนป๋อเฉียงเสียงหนัก

"จัดแจงกดโทรศัพท์ต่อสายตรงไปหาฮาลี่ซะ"

"พี่หลงครับ... เรื่องนี้... มันจะดีเหรอครับ..." ซุนป๋อเฉียงแฝงความลังเลใจอยู่บ้าง

"โทร!"

จางเสี่ยนหลงออกคำสั่งด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดไม่อาจโต้แย้ง

"บอกเล่าข้อเท็จจริงของเรื่องราวให้กระจ่างชัดเจน คอยดูว่ามันมีความต้องการจะจัดวางสถานการณ์และระงับความขัดแย้งในคราวนี้อย่างไร! ข้อพิพาทในคราวนี้ ย่อมต้องหาหนทางเคลียร์ให้จบสิ้นลงให้ได้เด็ดขาด! ไม่งั้น วันหน้าอย่าว่าแต่พวกมึงเลย แม้กระทั่งตัวกูก็คงไม่มีทางได้ใช้ชีวิตอย่างเป็นปกติสุขแน่นอน!"

ซุนป๋อเฉียงไม่กล้าเอ่ยปากคัดค้านประโยคคำสั่งซ้ำ มืออันสั่นเทารีบหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา พลางขยับนิ้วค้นหาหมายเลขโทรศัพท์ที่ในชีวิตนี้เขาไม่มีความต้องการจะกดติดต่อประสานงานด้วยมากที่สุดเบอร์นั้นทันที

เจียงหลินเฟิงปักหลักยืนอยู่ด้านข้าง แววตาทั้งสองข้างหรี่เล็กลงจางๆ

ในที่สุด สายงานฝั่งตรงข้าม ก็กำลังจะทำเรื่องติดต่อประสานงานสายตรงไปถึงตัวตนของเป้าหมายหลักตัวจริงเสียงจริงแล้วใช่ไหมนะ?