บทที่ 89 ไฟล์บันทึกเสียงที่เป็นกุญแจสำคัญ

ในขณะที่บรรยากาศภายในรถกำลังอึดอัดถึงขีดสุด รถออฟโรดก็เลี้ยวเข้าสู่ลานจอดรถของสำนักงานตำรวจมณฑลเจียงไว่ในที่สุด

อาอิคูลี่ทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เธอรีบดึงตัวกลับไปนั่งท่าเดิม สีหน้ากลับมาเรียบเฉยเย็นชาเหมือนปกติ ราวกับว่าคำถามเมื่อครู่นี้ไม่เคยหลุดออกจากปากของเธอเลย

เจียงหลินเฟิงและจางเว่ยกั๋วต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอกพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

จางเว่ยกั๋วรีบหาที่จอดรถ เมื่อทั้งสามลงจากรถ พวกเขาก็รีบเดินตรงไปยังส่วนปฏิบัติการของทีมเฉพาะกิจอย่างรวดเร็วและเงียบเชียบ

ทันทีที่ก้าวเข้าสู่ประตูห้องทำงานของทีมสืบสวนคดีสำคัญ พวกเขาก็ชนเข้ากับเฉินกั๋วเทาที่กำลังถือเอกสารเดินสวนออกมาด้วยความเร่งรีบ

เห็นได้ชัดว่าช่วงหลายวันที่ผ่านมาเฉินกั๋วเทาต้องอดหลับอดนอนอย่างหนัก ดวงตาทั้งสองข้างของเขาแดงก่ำไปด้วยเส้นเลือดฝอย ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ทว่าเมื่อเห็นเจียงหลินเฟิงเดินเข้ามา ดวงตาของเขาก็เบิกกว้าง ความเหนื่อยล้าทั้งหมดปลิวหายไปในพริบตา แทนที่ด้วยความประหลาดใจและยินดี

"หลินเฟิง? นาย... ไอ้หนุ่มนี่! ฉันกะแล้วเชียวว่านายต้องไม่เป็นอะไร!" เขาก้าวยาวๆ เข้ามาหาและตบไหล่เจียงหลินเฟิงอย่างแรง

เจียงหลินเฟิงยิ้มอย่างเก้อเขินพลางลูบหลังศีรษะ "หัวหน้าเฉินครับ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเดือดร้อนและเป็นห่วงนะครับ"

"กลับมาก็ดีแล้ว! ปลอดภัยดีก็ดีที่สุดแล้ว!" เฉินกั๋วเทาตบไหล่เขาซ้ำอีกครั้ง ก่อนที่สีหน้าจะกลับมาจริงจัง "ดีเลย รีบกลับมาช่วยทีมด่วน ตอนนี้เรากำลังขาดคนพอดี"

เจียงหลินเฟิงนึกถึงเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงรีบล้วงโทรศัพท์มือถือออกมา "หัวหน้าเฉินครับ ผมมีเรื่องด่วนต้องรายงานครับ! ตอนที่อยู่ในห้องใต้ดินของหอประกาศสวดมนต์ ผมถ่ายรูปแผนที่เมืองอูซื่อที่ติดอยู่บนกำแพงไว้ได้หลายรูป แล้วก็... ผมแอบอัดเสียงตอนที่ฮาลี่กับอิหม่ามทะเลาะกันไว้ด้วยครับ!"

เมื่อเฉินกั๋วเทาได้ยิน ดวงตาก็เป็นประกายวาวโรจน์ เขาคว้าแขนของเจียงหลินเฟิงไว้แน่น "รูปถ่าย? แล้วก็ไฟล์เสียงด้วย?! เร็ว! เอามาให้ฉันดูซิ!"

น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด

จากผลการสอบสวนผู้ต้องสงสัยที่จับกุมตัวมาได้ ฮาลี่เป็นหนึ่งในหัวหน้าแกนนำระดับสูงของกลุ่มสมาพันธ์ศักดิ์สิทธิ์ที่ปฏิบัติการอยู่ในเมืองอูซื่อจริงๆ แต่ข้อมูลเกี่ยวกับแผนการเฉพาะเจาะจง เครือข่ายบุคลากร และโดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ลึกที่สุด กลับได้มาเพียงน้อยนิด

ตอนนี้อิหม่ามที่เกี่ยวข้องก็ยังไม่ฟื้น ส่วนฮาลี่ก็สันนิษฐานว่าน่าจะถูกระเบิดจนไม่เหลือซากไปแล้ว ข้อมูลในมือของเจียงหลินเฟิงจึงอาจเป็นกุญแจสำคัญที่จะช่วยทลายทางตันในการสืบสวนได้!

เขาไม่รอช้า รีบดึงตัวเจียงหลินเฟิง อาอิคูลี่ และจางเว่ยกั๋ว ตรงไปยังห้องทำงานของหน่วยนิติวิทยาศาสตร์ทันที

ที่หน่วยนิติวิทยาศาสตร์ เจียงหลินเฟิงเชื่อมต่อโทรศัพท์กับคอมพิวเตอร์และถ่ายโอนรูปถ่ายพร้อมไฟล์เสียงลงไป

เจ้าหน้าที่เทคนิคเริ่มดำเนินการตรวจสอบและวิเคราะห์ทันที

เพียงไม่กี่นาทีต่อมา หัวหน้าทีมหูข่ายก็พาเจ้าหน้าที่แกนนำของทีมเฉพาะกิจอีกสามคนเดินเข้ามาในห้อง

เมื่อเห็นเจียงหลินเฟิง หูข่ายก็ยื่นมือขวาออกไป "อ้าว นี่ฮีโร่หนุ่มของเรานี่ ปลอดภัยดีก็ดีแล้ว"

เขามีความประทับใจที่ดีต่อชายหนุ่มที่มีฝีมือฉกาจและยังช่วยชีวิตอิหม่ามไว้ในนาทีวิกฤต เจียงหลินเฟิงรีบยื่นมือไปจับตอบ

ในขณะนั้น เจ้าหน้าที่เทคนิคก็ได้ฉายรูปถ่ายแผนที่ของเจียงหลินเฟิงขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ แผนที่เมืองอูซื่อที่มีจุดสีแดงและข้อความภาษาอุยกูร์ปรากฏชัดเจนต่อสายตาทุกคน

เฉินกั๋วเทาจ้องมองแผนที่ สีหน้าของเขาย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ก่อนจะชกโต๊ะข้างๆ อย่างแรง

"บ้าเอ๊ย! ไอ้พวกที่สอบปากคำไปก่อนหน้านี้มันโกหกจริงๆ ด้วย! เป้าหมายที่พวกมันสารภาพมา กับจุดบนแผนที่นี้ มันคลาดเคลื่อนกันเกือบครึ่ง! ไอ้พวกสวะ!"

หูข่ายกอดอก หรี่ตามองจุดสีแดงบนแผนที่อย่างพินิจพิเคราะห์ จู่ๆ เขาก็เหมือนจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง ชี้ไปที่หน้าจอแล้วพูดว่า "เหล่าเฉิน นายดูสิ! นายไม่คิดว่า... การเรียงตัวของจุดสีแดงพวกนี้ มันดูคล้ายๆ รูป... พระจันทร์เสี้ยวเหรอ?"

เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินกั๋วเทาก็ขยับเข้าไปใกล้หน้าจอเพื่อดูให้ชัดขึ้น สีหน้าของเขาก็มืดครึ้มลงกว่าเดิม "จริงด้วย! เป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว!"

เขารีบหันไปสั่งเจ้าหน้าที่ที่อยู่ใกล้ๆ "เร็วเข้า! เอาข้อมูลเป้าหมายต้องสงสัยทั้งหมดที่เราได้จากการสอบสวนมาเทียบกับจุดบนแผนที่นี้!"

เจียงหลินเฟิง อาอิคูลี่ และจางเว่ยกั๋วยืนอยู่ด้านข้าง ไม่ได้พูดอะไรแทรกขึ้นมา

สายตาของเจียงหลินเฟิงจับจ้องไปที่จุดสีแดงบนหน้าจออย่างไม่วางตา สมองของเขาคิดคำนวณอย่างรวดเร็ว

เป้าหมายที่ถูกระบุด้วยจุดสีแดงมีหลากหลายมาก ทั้งโรงเรียน ศูนย์การค้าขนาดใหญ่ สนามกีฬา สถานีขนส่ง...

ครอบคลุมสถานที่ที่มีผู้คนพลุกพล่านที่สุดในเมืองเกือบทั้งหมด

"แต่ผู้ก่อการร้ายไม่มีกำลังคนและทรัพยากรมากพอที่จะโจมตีทุกจุดพร้อมกันแน่" เจียงหลินเฟิงวิเคราะห์ในใจ "เป้าหมายส่วนใหญ่ต้องเป็นเป้าลวง เพื่อดึงความสนใจและกำลังตำรวจของเราไป ส่วนกลุ่มที่ซ่อนตัวอยู่ลึกที่สุดและรับคำสั่งจากต่างประเทศ จะต้องเป็นคนนำระเบิดของจริงไปซ่อนไว้ในเป้าหมายเดียวที่แท้จริง"

"แต่ว่า..." เขาขมวดคิ้วแน่น "ตอนนี้ทั้งเมืองถูกปิดล้อม มีการตรวจค้นอย่างเข้มงวด พวกมันจะเอาระเบิดเข้ามาแล้วซ่อนไว้โดยไม่ให้ถูกจับได้ยังไง? พวกมันใช้วิธีไหนกันแน่?"

ในขณะที่เขากำลังครุ่นคิดอย่างหนัก เจ้าหน้าที่เทคนิคที่รับผิดชอบการวิเคราะห์เสียงก็ลุกขึ้นและส่งกระดาษที่พิมพ์แล้วให้หูข่ายและเฉินกั๋วเทา "หัวหน้าหู หัวหน้าเฉินครับ นี่คือผลการแปลเบื้องต้นของเสียงทะเลาะกันภาษาอุยกูร์ครับ"

หูข่ายและเฉินกั๋วเทารับกระดาษแปลมาอ่านอย่างรวดเร็ว

ยิ่งอ่าน สีหน้าของทั้งสองก็ยิ่งเคร่งเครียด พวกเขาถึงกับสูดหายใจเข้าลึกด้วยความตกตะลึงและโกรธแค้น

เมื่อเห็นท่าทีของทั้งสอง เจียงหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะถามด้วยความอยากรู้ "หัวหน้าเฉิน หัวหน้าหูครับ ในไฟล์เสียง... พวกมันพูดอะไรกันบ้างครับ?"

เฉินกั๋วเทาส่งกระดาษแปลให้เจียงหลินเฟิงด้วยเสียงแหบพร่า "นายดูเอาเองเถอะ... ไอ้พวกเดรัจฉานพวกนี้ มันบ้าคลั่งและไร้ความเป็นคนยิ่งกว่าที่เราคิดไว้ซะอีก!"

เจียงหลินเฟิงรับกระดาษแผ่นบางๆ นั้นมา อาอิคูลี่และจางเว่ยกั๋วก็ชะโงกหน้าเข้ามาดูด้วย

เนื้อหาในกระดาษแปลได้เปิดเผยความจริงที่น่าสะพรึงกลัวและโหดเหี้ยม

ปรากฏว่า ฮาลี่และพวกของมันได้ปลอมตัวเป็นผู้ศรัทธาจากต่างถิ่นที่ต้องการความช่วยเหลือ เพื่อแทรกซึมเข้าไปในมัสยิดใหญ่ที่หมู่บ้านหวงเหลียง

เมื่อตั้งหลักได้แล้ว พวกมันก็เปิดเผยธาตุแท้ออกมา พวกมันจับภรรยาและลูกหลายคนของอิหม่ามเป็นตัวประกัน เพื่อแบล็กเมล์และควบคุมอิหม่ามอย่างเบ็ดเสร็จ จากนั้นจึงใช้มัสยิดเป็นฐานลับในการวางแผนและซ่อนตัว

อิหม่ามถูกบีบบังคับให้ต้องช่วยเหลือพวกมันในการซ่อนตัวในมัสยิด

แต่ฮาลี่กลับไม่รักษาคำพูดใดๆ เลย

ในไฟล์เสียง อิหม่ามได้ระบายความโกรธแค้นและความสิ้นหวังอย่างถึงที่สุด ภรรยาของเขาถูกลูกน้องของฮาลี่ข่มขืนกระทำชำเราหลายต่อหลายครั้ง ลูกสาวสองคนที่เริ่มโตเป็นสาวแล้ว ถึงขั้นถูก... ถูกถลกหนังทั้งเป็น! ส่วนลูกเล็กอีกสองคนก็หายสาบสูญ ไม่รู้ชะตากรรม

อิหม่ามที่สิ้นหวังอย่างที่สุดได้ขู่ฮาลี่เป็นครั้งสุดท้าย "ถ้าแกไม่คืนลูกชายคนเล็กสองคนให้ฉัน ฉันจะไปแจ้งตำรวจ! ฉันรู้ว่าพวกแกกำลังทำอะไร!"

คำตอบของฮาลี่กลับเย็นชาและโหดเหี้ยม "ไม่เป็นไรหรอก พี่น้องของฉัน ถ้าฉันเป็นแก ฉันจะไม่ทำเรื่องโง่ๆ แบบนั้น แค่ไปหาเด็กอายุต่ำกว่าแปดขวบมาให้ฉันอีกสามคน แล้วฉันจะคืนลูกให้แก"

ในตอนท้ายของไฟล์เสียง อิหม่ามได้สาปแช่งฮาลี่อย่างเจ็บปวดว่าเป็นปีศาจ และสารภาพบาปอย่างรวดร้าวที่หลงผิดไปช่วยเหลือพวกมัน แต่เขาจะไม่ยอมทำผิดซ้ำสองอีกแล้ว

จากนั้นก็ตามมาด้วยเสียงปืน และไฟล์เสียงก็จบลงเพียงเท่านั้น

"ไอ้พวกนี้... มันเป็นปีศาจชัดๆ! เลวยิ่งกว่าเดรัจฉานซะอีก!"

เมื่อได้อ่านเนื้อหานี้ อาอิคูลี่ก็โกรธจนตัวสั่น กำหมัดแน่น จางเว่ยกั๋วเองก็หน้าดำคร่ำเครียด ขบกรามแน่นด้วยความโกรธ

แม้เจียงหลินเฟิงจะรู้สึกโกรธและขยะแขยงอย่างมาก แต่เขาก็พยายามข่มอารมณ์ไว้ และจับประเด็นสำคัญขึ้นมาตั้งเป็นคำถาม

"ฮาลี่... ทำไมมันถึงต้องการเด็กเยอะขนาดนั้น? เด็กอายุต่ำกว่าแปดขวบ... มันเอาไปทำอะไร?"

การที่ผู้ก่อการร้ายต้องการเด็กเล็กขนาดนั้น ความจริงที่ซ่อนอยู่เบื้องหลัง คงน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าการวางระเบิดทั่วๆ ไปเสียอีก