บทที่ 98 กลายเป็นผีแล้วยังต้องมาทนทรมานอีก

เมื่อเดินทางกลับมาถึงบริเวณหน้าประตูมัสยิดใหญ่ประจำชุมชนหวงเหลียงอีกครั้ง ทัศนียภาพของกลุ่มผู้ศรัทธาที่เดินขวักไขว่เข้าออกในวันวานได้อันตรธานหายไปจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือแนวเทปกั้นเขตสีเหลืองสะดุดตาที่ถูกขึงล้อมรอบอาณาบริเวณเอาไว้ โดยมีเจ้าหน้าที่ตำรวจสองนายยืนปักหลักเข้าเวรยามอยู่ตรงประตู คอยทำหน้าที่สั่งห้ามไม่ให้บุคคลภายนอกเข้าใกล้พื้นที่เกิดเหตุเด็ดขาด

เจียงหลินเฟิงก้าวเท้าเดินเข้าไปหา พลางเอ่ยปากชี้แจงจุดประสงค์ในการมาเยือนให้เจ้าหน้าที่เวรยามรับทราบ พร้อมกับแจ้งชื่อแซ่และหน่วยงานต้นสังกัดของตนเองอย่างชัดเจน

เจ้าหน้าที่ตำรวจนายหนึ่งเดินเลี่ยงไปด้านข้าง เพื่อกดโทรศัพท์ต่อสายตรงตรวจสอบข้อมูลยืนยันกับผู้บังคับบัญชา

ปล่อยเวลาให้เคลื่อนผ่านไปครู่หนึ่ง เขาก็พยักหน้าให้เจียงหลินเฟิง เป็นสัญญาณอนุญาตให้เข้าไปด้านในได้ พร้อมกับเอ่ยปากกำชับ

"พื้นที่บางจุดด้านในอาจจะยังมีความเสี่ยงที่จะพังทลายถล่มลงมาได้อยู่นะครับ ระมัดระวังความปลอดภัยด้วย แล้วก็อย่าอยู่ข้างในนานเกินไปนะครับ"

"รับทราบครับ ขอบคุณมากครับ"

เจียงหลินเฟิงกล่าวขอบคุณ พลางค้อมตัวมุดลอดใต้แนวเทปกั้นเขตเข้าไป

เมื่อเดินผ่านห้องโถงประกอบพิธีทางศาสนาอันว่างเปล่า ทะลุมาจนถึงเขตที่พักอาศัยด้านหลัง ทัศนียภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับดูน่าสยดสยองยิ่งกว่าที่เห็นในคืนเกิดเหตุเสียอีก โครงสร้างหอประกาศสวดมนต์ที่เคยตั้งตระหง่านได้พังทลายลงมาจนหมดสิ้น กลายสภาพเป็นกองซากปรักหักพังขนาดใหญ่ยักษ์ที่เต็มไปด้วยเศษอิฐเศษหินสีดำไหม้เกรียม บริเวณใกล้เคียงกันนั้น รอยหลุมระเบิดที่เกิดจากวิชาคาถาลูกไฟของเขาเอง ซึ่งมีขอบหลุมหลอมละลายกลายเป็นเนื้อแก้ว ก็ยังคงดูน่ากลัวและเป็นที่ประจักษ์ชัด

เจียงหลินเฟิงจดจ้องมองดูซากปรักหักพังตรงหน้า พลางลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ

วินาทีต่อมา แววตาทั้งสองข้างของเขาก็แปรเปลี่ยนเป็นความมุ่งมั่น กระแสพลังปราณขั้นรวบรวมลมปราณระดับสิบเอ็ดภายในร่างกายเริ่มโคจรขับเคลื่อนอย่างเงียบเชียบ เขารวบรวมสมาธิจิตเพ่งเล็งไปที่ดวงตาทั้งคู่

เคล็ดวิชาเนตรสวรรค์ เปิดทำงาน!

ชั่วพริบตาเดียว ทัศนียภาพเบื้องหน้าของเขาก็เกิดการเปลี่ยนแปลงพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน!

ภาพสถานที่จริงที่เคยดูพังทลายเสียหายยับเยิน ยามนี้กลับถูกฉาบเคลือบเอาไว้ด้วยแผ่นกรองแสงสีเทามืดหม่น เหนือกองซากปรักหักพังนั้น ปรากฏกลุ่มควันสีดำขำราวกับน้ำหมึกจำนวนมหาศาลลอยพวยพุ่งขึ้นมาจากเศษซากกำแพงอย่างต่อเนื่อง มวลอากาศรอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นอายอันแสนหนาวเหน็บและเต็มไปด้วยแรงพยาบาทอาฆาตแค้น

และสิ่งที่ชวนให้รู้สึกหวาดผวาตื่นตระหนกยิ่งกว่านั้นก็คือ ตรงบริเวณเหนือซากหอประกาศสวดมนต์และอาณาเขตรอบๆ ปรากฏเงาร่างวิญญาณสีดำที่บิดเบี้ยวผิดรูปหลายสายกำลังล่องลอยวนเวียนไปมาอย่างไร้จุดหมาย พร้อมกับส่งเสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญบาดแก้วหูออกมาไม่ขาดสาย

ถึงแม้ว่าก่อนหน้านี้เขาจะเคยใช้วิชาเนตรสวรรค์มาแล้วครั้งหนึ่งตอนที่สวดส่งวิญญาณให้เหมยหลิน แต่ทว่าในตอนนั้นเขาต้องเผชิญหน้ากับดวงวิญญาณที่มีสภาพจิตใจค่อนข้างสงบ ทว่าในยามนี้ เมื่อต้องมาเผชิญหน้ากับเหล่าดวงวิญญาณเร่ร่อนที่อัดแน่นไปด้วยกระแสความดุร้ายอำมหิตจำนวนมหาศาลกลางพื้นที่เกิดเหตุระเบิด ภายในใจของเจียงหลินเฟิงก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกขนลุกซู่ แผ่นหลังสัมผัสได้ถึงความหนาวเยือกที่แล่นพล่านขึ้นมา

ทัศนียภาพตรงหน้านี้ มันช่างดูเหนือธรรมชาติและน่าหวาดผวาสยดสยองมากเกินไปแล้ว

เขารวบรวมสมาธิดึงสติกลับคืนมา กวาดสายตามองสำรวจเหล่าเงาวิญญาณที่กำลังล่องลอยไปมา ก่อนจะหยุดสายตาล็อกเป้าหมายไปที่เงาวิญญาณสายหนึ่ง ซึ่งกำลังลอยวนเวียนอยู่ตรงจุดกึ่งกลางของซากฐานหอคอยพอดี

ถึงแม้ว่าโครงหน้าของเงาวิญญาณสายนั้นจะดูพร่ามัวและบิดเบี้ยว แต่เจียงหลินเฟิงก็สามารถจดจำได้ในปราดเดียว ว่านั่นก็คือ ฮาลี่!

ฮาลี่ในยามนี้ไม่มีสรีระร่างกายเนื้ออีกต่อไปแล้ว กลายสภาพเป็นเพียงดวงวิญญาณที่ก่อตัวขึ้นจากกลุ่มควันสีดำทึบและแรงอาฆาตพยาบาทโดยสมบูรณ์ ทว่าเค้าโครงใบหน้าที่เต็มไปด้วยความดุร้ายอำมหิตและเหี้ยมเกรียมนั้น กลับปรากฏให้เห็นอย่างเด่นชัดท่ามกลางกลุ่มควันสีดำ

วิญญาณของฮาลี่เองก็คล้ายจะสัมผัสได้ถึงการบุกรุกของสิ่งมีชีวิตอย่างเจียงหลินเฟิงเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลิ่นอายแห่งพลังชีวิตอันสดใสบนร่างของเขา ซึ่งดูแปลกแยกและขัดแย้งกับกระแสพลังวิญญาณอันหนาวเหน็บรอบตัวอย่างสิ้นเชิง

และเมื่อมันได้ใช้สายตาเพ่งมองจนเห็นใบหน้าของเจียงหลินเฟิงอย่างชัดเจน บนใบหน้าที่ก่อตัวจากกลุ่มควันสีดำนั้นก็พลันฉายแววตาแห่งความเคียดแค้นพยาบาทและความบ้าคลั่งออกมาถึงขีดสุด!

"โฮก!"

มันระเบิดเสียงกรีดร้องคำรามที่ไร้ซึ่งสรรพเสียงใดๆ ทว่ากลับพุ่งทะลวงทิ่มแทงเข้าไปถึงส่วนลึกของดวงวิญญาณ พร้อมกับหอบเอากลุ่มหมอกควันสีดำขนาดเล็กที่อยู่รอบๆ ตัว พุ่งทะยานเข้าจู่โจมใส่เจียงหลินเฟิงอย่างเกรี้ยวกราด!

กระแสลมหนาวเหน็บพัดกระหน่ำ พกพาเอาความเย็นเยือกที่เสียดแทงลึกไปถึงกระดูก!

เจียงหลินเฟิงไม่กล้าประมาทสถานการณ์ ถึงแม้เขาจะไม่ได้รู้สึกหวาดกลัว แต่ก็หยั่งรู้ดีว่าพวกวิญญาณร้ายเหล่านี้เป็นสิ่งไร้รูปร่างและมีรูปแบบการโจมตีที่พิสดารคาดเดาได้ยาก

เขารีบขับเคลื่อนกระแสพลังปราณภายในร่างกายอย่างเต็มพิกัดในทันที ประกายแสงสีทองอ่อนจางๆ ชั้นหนึ่งพลันแผ่กระจายออกมาจากเรือนร่างของเขาในชั่วพริบตา ก่อตัวเป็นม่านแสงบางๆ ห่อหุ้มปกป้องสรีระร่างกายของเขาเอาไว้รอบด้าน

ทันทีที่กลุ่มหมอกควันสีดำอันอัดแน่นไปด้วยแรงอาฆาตของฮาลี่พุ่งเข้ามาสัมผัสกับม่านพลังปราณสีทองอ่อนชั้นนี้ ก็พลันเกิดเสียงดังฉ่าคล้ายของทอดไฟเบาๆ กลุ่มหมอกควันสีดำดูเบาบางและเจือจางลงไปอย่างเห็นได้ชัด!

ในขณะเดียวกัน ที่ข้างหูของเจียงหลินเฟิงก็ดักจับเสียงร้องโหยหวนคร่ำครวญของภูตผีปีศาจที่ดังกึกก้องและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานมากยิ่งขึ้นได้อย่างชัดเจน!

"ได้ผล!"

เจียงหลินเฟิงบังเกิดความมั่นใจขึ้นมาในอก

"ดูเหมือนว่ากระแสพลังปราณที่เปี่ยมไปด้วยธาตุหยางอันบริสุทธิ์และแข็งแกร่งนี้ จะมีคุณสมบัติในการสะกดข่มและจัดการกับพวกวิญญาณชั่วร้ายพวกนี้ได้ตามกฎเกณฑ์ธรรมชาติสินะ! มิน่าล่ะ ในตำนานเทพนิยายปรัมปรา ถึงได้บอกว่าพวกที่คอยทำหน้าที่กวาดล้างปีศาจปราบมารล้วนเป็นพวกเซียนหรือเทพเจ้าทั้งนั้น"

บนใบหน้าวิญญาณที่ก่อตัวจากควันสีดำของฮาลี่ เป็นครั้งแรกที่มันเผยให้เห็นถึงความหวาดหวั่นและตื่นตระหนกขวัญเสียออกมาอย่างชัดเจน

สัญชาตญาณดั้งเดิมของมันสัมผัสได้ในทันที ว่ากระแสกลิ่นอายแสงสีทองอ่อนบนร่างของเจียงหลินเฟิงนั้น ถือเป็นภัยคุกคามอันตรายร้ายแรงถึงขั้นดับสูญต่อการดำรงอยู่ของพวกมัน

เมื่อเห็นว่าฮาลี่มีท่าทีถอยร่น เจียงหลินเฟิงจึงเป็นฝ่ายเปิดปากเอ่ยทักทายก่อน น้ำเสียงเจือกระแสเย้ยหยันดูแคลนอยู่เล็กน้อย

"ฮาลี่ ตอนแรกฉันยังนึกว่าแกจะใช้วิธีลอกคราบหนีเอาตัวรอดไปได้แล้วซะอีกนะ คิดไม่ถึงเลยว่าแกจะใจเด็ดกล้าถึงขนาดจุดระเบิดทำลายล้างตัวเองทิ้งไปดื้อๆ แบบนี้ ทำไมล่ะ รู้สึกว่าการมีชีวิตอยู่มันไร้ความหมาย หรือว่าหยั่งรู้ตัวดีว่าก่อกรรมทำเข็ญเอาไว้หนักหนาสาหัสจนหมดหนทางหนีรอดไปได้แล้วฮะ?"

ใบหน้าวิญญาณของฮาลี่บิดเบี้ยวผิดรูปมากยิ่งขึ้นด้วยความโกรธแค้น มันระเบิดเสียงคำรามอย่างไร้สรรพเสียง กลุ่มควันสีดำม้วนตัวเดือดพล่าน ทว่ากลับไม่กล้าที่จะขยับคืบคลานเข้าใกล้ชายหนุ่มโดยพลการอีก

เจียงหลินเฟิงปรับเปลี่ยนทิศทางคำพูด น้ำเสียงแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นชาและอัดแน่นไปด้วยกระแสความกดดันมหาศาล

"แต่ทว่า ในเมื่อตอนนี้แกตกอยู่ในสภาพกลายเป็นผีไปแล้ว ฉันก็คาดเดาว่าแกคงไม่อยากจะประสบพบเจอสภาวะวิญญาณแตกซ่านแตกดับมลายหายสิ้นไปโดยสมบูรณ์หรอกจริงไหม?"

ถ้อยคำยังไม่ทันจะขาดคำ เขาก็ขยับสองฝ่ามือยกขึ้นกลางอากาศ กระแสพลังปราณภายในร่างกายพุ่งทะลักโหมกระหน่ำออกมา แปรสภาพกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ยักษ์สีทองอ่อนที่ส่องแสงเรืองรอง พุ่งทะยานเข้าครอบคลุมร่างวิญญาณแกนกลางของฮาลี่เอาไว้อย่างรวดเร็วรุนแรง!

ตาข่ายพลังปราณหดตัวแคบลงอย่างรวดเร็ว กักขังฮาลี่และดวงวิญญาณลูกสมุนอีกหลายสายที่อยู่รอบๆ เอาไว้ตรงจุดกึ่งกลางอย่างแน่นหนา ก่อนจะเริ่มออกแรงบีบอัดเข้าหากันด้านใน ก่อตัวกลายเป็นลูกบอลแสงสีทองที่มีขนาดเล็กลงเรื่อยๆ

ภายในลูกบอลแสง กลุ่มควันสีดำของฮาลี่ถูกพลังปราณแผดเผาจนส่งเสียงร้องโหยหวนน่าเวทนายิ่งกว่าเดิม สภาพดวงวิญญาณค่อยๆ เบาบางและจางลงด้วยความเร็วที่ตาเปล่ามองเห็นได้ มันสามารถสัมผัสรับรู้ได้อย่างชัดเจนเลยว่า การมีตัวตนอยู่ของตนเองกำลังถูกลบเลือนทำลายล้างให้หายไปทีละน้อย!

"อ๊าก! อย่านะ! อย่านะ! หยุดเดี๋ยวนี้!"

ในที่สุดฮาลี่ก็ไม่อาจอดทนต่อความเจ็บปวดทรมานที่แผ่ซ่านลึกมาจากระดับจิตวิญญาณนี้ได้อีกต่อไป มันฝืนรวบรวมพลังวิญญาณทั้งหมดที่มี กลั่นกรองออกมาเป็นกระแสเสียงของมนุษย์ได้อย่างชัดเจน

"แกต้องการจะทำอะไรกันแน่?! ตกลงแล้วแกต้องการอะไรกันแน่ฮะ?!"

เจียงหลินเฟิงหยุดมาตรการบีบอัดลง เขาสาวเท้าเดินเข้าไปหยุดยืนอยู่เบื้องหน้ากลุ่มวิญญาณที่ถูกจองจำอยู่ในลูกบอลแสงสีทอง ก้มหน้าทอดสายตามองลงมาด้วยท่าทีเหนือกว่า

"ฉันต้องการจะทำอะไรงั้นเหรอ? ในใจแกไม่รู้คำตอบจริงๆ หรือไงฮะ? พวกแกทุ่มเทแรงกายแรงใจ วางแผนจัดฉากสร้างความวุ่นวายใหญ่โตขนาดนี้ แผนการที่แท้จริงคืออะไรกันแน่? แล้วกลุ่มคนที่รับคำสั่งตรงมาจากต่างประเทศ ซึ่งแฝงตัวซ่อนเร้นอยู่ลึกที่สุดพวกนั้น ตอนนี้ไปกบดานอยู่ที่ไหน? เป้าหมายลงมือขั้นสุดท้ายของพวกมันคือจุดไหนกันแน่? แล้วก็... พวกแกต้องการเด็กจำนวนมากมายขนาดนั้น เอาไปใช้ทำวัตถุประสงค์อะไรฮะ?"

"ทางเลือกมีแค่ แกจะยอมเปิดปากบอกเล่าข้อเท็จจริงทุกสิ่งทุกอย่างที่แกหยั่งรู้มาให้ฉันฟังแต่โดยดี หรือไม่อย่างนั้น..."

แววตาของเจียงหลินเฟิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นความเฉียบคมดุร้าย ทำท่าทีเตรียมจะขับเคลื่อนพลังปราณเพื่อบีบอัดลูกบอลแสงอีกครั้ง

"อ๊าก!"

ฮาลี่ระเบิดเสียงร้องคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดทรมาน สภาพดวงวิญญาณสั่นสะท้านอย่างรุนแรง

มันแทบจะเสียสติเป็นบ้าไปแล้ว ตอนที่ยังมีชีวิตอยู่ก็ถูกไอ้หมอนี่ซัดจนแขนขาหัก กลายเป็นคนพิการ จนสุดท้ายต้องถูกบีบบังคับให้จุดระเบิดฆ่าตัวตาย คิดไม่ถึงเลยว่าพอตายกลายเป็นผีไปแล้ว ยังจะต้องมาถูกมันใช้วิธีการพิสดารเหนือจินตนาการมาทรมานกันแบบนี้อีก!

มันทุ่มเทเค้นเอาแรงพยาบาทที่ยังหลงเหลืออยู่ออกมาระเบิดเสียงตวาดลั่น

"หลิ่วเหวินปิน! ฉัน... ต่อให้ฉันกลายเป็นผี ฉันก็ไม่มีวันปล่อยแกไปแน่!!"

เมื่อเจียงหลินเฟิงได้ยินเช่นนั้น เขากลับหัวเราะออกมา รอยยิ้มที่ปรากฏบนใบหน้าช่างดูชั่วร้ายอำมหิตเสียเหลือเกินในสายตาของฮาลี่

"แล้วตอนนี้... แกไม่ได้เป็นผีอยู่หรือไงฮะ? ไม่เป็นไรหรอก ฉันล่ะชอบจริงๆ พวกที่มีความเด็ดเดี่ยวใจเด็ดแบบแกเนี่ย ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นฉันก็จะขอแผ่เมตตาสงเคราะห์ จัดส่งแกเดินทางไปสู่สุคติแบบเบ็ดเสร็จเด็ดขาดเลยก็แล้วกัน"

เขาจงใจปรับลดระดับความเร็วในการพูดลงให้ช้าลง น้ำเสียงเจือกระแสหยอกล้อเย้ยหยันอยู่เล็กน้อย

"ขอแจ้งเตือนด้วยความหวังดีในฐานะเพื่อนมนุษย์สักหน่อยนะ ว่าการถูกทำลายจนวิญญาณแตกดับมลายหายสิ้นไปเนี่ย มันหมายความว่าแกจะไม่มีโอกาสแม้แต่จะได้ก้าวเข้าสู่วัฏสงสาร เพื่อไปเกิดใหม่เลยนะเว้ย"

เมื่อสัมผัสได้ว่ารัศมีแสงสีทองที่กำลังแผดเผาดวงวิญญาณอยู่รอบตัวเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นมาอีกครั้ง ปณิธานความมุ่งมั่นเฮือกสุดท้ายของฮาลี่ก็พังทลายเสียหายยับเยินลงโดยสมบูรณ์

ขนาดตายไปแล้วยังต้องมาโดนทรมานซ้ำอีก แถมยังต้องมาเผชิญหน้ากับจุดจบที่ต้องอันตรธานหายวับดับสูญไปตลอดกาล ไม่ได้ผุดไม่ได้เกิดอีกงั้นเหรอ?

ในเมื่อยังไงก็ตายไปแล้ว มันจะยังมีความลับอะไรที่มีค่ามากพอให้ต้องแลกกับการถูกทำลายวิญญาณจนกลายเป็นเถ้าธุลีเพื่อปกปิดมันเอาไว้อีกกันล่ะ?

"ฉันยอมบอกแล้ว! ฉันยอมบอกแล้ว!!"

บนใบหน้าที่ก่อตัวจากกลุ่มควันสีดำของฮาลี่เอ่อล้นไปด้วยความตื่นตระหนกหวาดผวา มันรีบแหกปากส่งเสียงร้องแหลมปรี๊ดออกมาทันที

"ฉันจะยอมบอกข้อเท็จจริงให้แกฟังทั้งหมดเลย! รีบหยุดเดี๋ยวนี้! หยุดมือเดี๋ยวนี้!"