บทที่ 160 ศัตรูไม่ขยับ ข้าก็ไม่ขยับ

หกคนยืนอยู่ในม่านหมอก สังเกตลานข้างหน้าอย่างเงียบๆ จากในม่านหมอก

บนลานดูเหมือนว่างเปล่า แต่ไม่ต้องสงสัยว่ามีวิกฤตซ่อนอยู่

หกคนสบตากันสักครู่ ก็ตัดสินใจถอยก่อน

หกคนเดินถอยกลับอย่างระมัดระวัง ฝีเท้าเบาดั่งสายลม ไม่ให้สะพานโซ่เหล็กสั่นเลย

เมื่อทุกคนกลับมาบนลาน ก่อนอื่นต่างถอนหายใจ จากนั้นสีหน้าก็หม่นลง