บทที่ 170 ผู้แกร่งที่แปลกประหลาด

ลมบ้าราวกับดาบเจาะ ตัดนิ้วของหานหย่วนอย่างบ้าคลั่ง

แรงสั่นสะเทือนรุนแรงส่งเข้าไปในนิ้ว สั่นเลือดเนื้อของหานหย่วน

ทว่า การโจมตีอันน่าสะพรึงเช่นนี้ ดันไม่ได้ตัดผิวของหานหย่วนแม้แต่น้อย

หานหย่วนกลับมีความรู้สึกสบายตัวราวกับถูกนวด ในเลือดเนื้อภายในนิ้ว แก่นแท้วิญญาณที่ซ่อนอยู่และยังไม่ถูกดูดซับ ถูกปลุกออกมาทั้งหมด หล่อเลี้ยงเลือดเนื้อของนิ้ว

และพลังลมบ้าคลั่งที่อยู่ในลมบ้า หานหย่วนก็ไม่ปล่อยทิ้ง ฉวยโอกาสดูดซับเข้าตัว ตามเส้นลมปราณที่แข็งแกร่งไร้เทียม พรั่งพรูเข้าสู่ตันเถียน