บทที่ 184 คำสัญญาเมื่อหกปีก่อน

หน้าผากักขัง

ชายหนุ่มมอมแมมคนหนึ่ง นั่งขัดสมาธิเดินหายใจที่ขอบผา เดินวิชา แม้ไอวิญญาณของหน้าผากักขังเกือบไม่มี แต่ก็ยังมีอยู่เล็กน้อย เขาอาศัยไอวิญญาณเล็กน้อยนี้ ยกระดับพลังบำเพ็ญด้วยความเร็วเหมือนเต่า หลายปีลงมา ยังไม่ได้ยกระดับครึ่งขั้น

ข้างๆ ยังมีสหายหน้าผาที่อยู่ใกล้ๆ กันหลายคน บางคนนั่งบางคนนอนอย่างเบื่อหน่าย ทุกคนไม่มีอารมณ์บำเพ็ญ พวกเขามองชายหนุ่มที่บำเพ็ญอย่างจริงจัง ในใจหัวเราะเยาะไม่หยุด

ศิษย์ผู้รับโทษที่ดูแก่กว่าคนหนึ่ง ใช้น้ำเสียงผ่านโลกโชกโชน เกลี้ยกล่อม "อู๋เชา ไม่จำเป็นต้องเพียรต่อ ทำไมเล่า? รอเจ้ารับโทษยี่สิบปีจบ ก็สี่สิบกว่าปีแล้ว ตอนนั้นอยากทะลุสร้างฐานก็เป็นไปไม่ได้เลย!"

"ฮ่าฮ่าฮ่า เหลาหลิว ท่านไม่รู้ใช่ไหม เขายังคิดฝันว่าหลังออกจากที่นี่ ศิษย์สืบทอดที่เคยสัญญากับเขาคนนั้นจะให้กรรมโชคสร้างฐานเขา ข้าว่าเขาก็โง่ ศิษย์สืบทอดประโยคเดียว เขาก็กล้าฝากอนาคตให้ ยี่สิบปีนะ ศิษย์สืบทอดคนนั้นบางทีลืมเขาไปนานแล้วใช่ไหม?"